Muhammed Emin Kıymacı
@7kiymaci
Değişmiş dünya düzeni cümlesini yalan bulan o kişi
Kenefe düştük, hakk'a sarıldık
Zahire mayil olduk, zayi sayıldık.
Fuzûlîysek, kefene sarılacak
Omuzlarda taşınan köpeğe, yılan kattık..
Bu toprak şahidimdir, yeminim serttir,
Öfkem saban izi gibi derin.
Göğe bakarım ama secde diye eğilmem,
Benim alnımda alın teri,
Vaazdan ağırdır.
Ey rüzgâr, adımı götürme hafifçe,
Çünkü ben bu ovada
Bir kez adam gibi durdum.
Turnalar geçti üstümden,
Hiçbiri bana ait değildi.
Yazgımla savaştım;
Cümlelerce kanattım içimi
Ama şiir diye satmadım acımı.
Aşkıma isim koymadım,
Çünkü isim koymak çoğu zaman
İhanettir.
Bir sigara yaktım karanlıkta,
Meczup gibi güldüm Tanrı’nın susuşuna:
“Bu kadar mıydı?” dedim,
Cevap gelmedi.
Gelmedi diye de
İnancımı kiraya vermedim.
Ben buradayım dedim dünyaya,
İsmetçe, dişimle tırnağımla.
İnsan kalmak bu çağda
Ağır bir suçmuş,
Beni bu zamana benzetemediler.
Ne hızlarına yetiştim
ne yalanlarına secde ettim.
Aşkımı modernliğe kurban vermedim,
kalbimi güncel kılmadım.
Bir tek sana karşı
çağ dışı kaldım
bilerek.
Bu zamanla arama kan girdi,
takvimler üstüme kapandı.
Bir çağın içine doğdum
ve ilk öğrendiğim şey
kirlenmenin adabı oldu.
Sevmenin bedeli ağırlaştı burada,
insan kalmak neredeyse yasak.
Bakışlarımda eskiden kalan bir ışık vardı
onu da susturdular
“fazla inanıyorsun” diyerek.
İnandım.
Ama bu inanç
minare gölgesinde büyümedi.
İnandım sana,
çünkü Tanrı’dan sonra
en büyük sınav
insana katlanmaktı.
Bir gölge dolandı içime,