Muhammed Emin Kıymacı
@7kiymaci
Değişmiş dünya düzeni cümlesini yalan bulan o kişi
Neden Şiirin ve edebiyatın duygusundan uzak bir dönemdeyiz. Niye herkes sadece kendi popülerliği için mücadele ediyor. Sanki okumak, Rus Yazarlara yapılan parası için yazıyorlar baskısının duygusunu yansıtıyor gibi. Popüler olanı okuyup, popülerliğe göre yaşamalıyız gibi. Nerde bir şiir ünlense herkes o Şiirden yana, nerde bir kitap dillense, herkes o kitap lisansını için kurs alıyor. Ve ben bu ortamda şiirlerin, okumanın kaybını kaldıramıyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dünyanın sesini kıstı, sustu,
Ağaçlar köklerinden koptu gözünde.
Gecenin içinde bir taş gibi durdu,
Karanlık bir suyun dibinde.
Onu unutsun yollar,adını bilmesin rüzgar,
Kimse hatırlamasın geçtiği yerleri.
Bir daha doğmayacak bir güneş gibi,
Sönmek istedi usulca, iz bırakmadan.
Ey uzak şehirlerin solgun kandilleri,
Ey yağmura eğilmiş minareler,
Artık size değil,
Sessizliğe sığınan bir duaya benzer.
Zaman denen rüzgar savurdu onu,
Bir duvar gibi sustu yıllarca.
Şimdi kim anlar bu yarım kalmışlığı,
Bu dünyaya yanlış doğmuş adamı?
Ölüm bir kapıysa vurmadı,
Aralamadı pervazını bile.
Zambaklar ve gölgeler içinde,
Kendi eliyle çizdi sonunu.
Ve bir sabah,
Kimse bilmeden, kimse sormadan,
Bir pencerenin ardından seyretti
Yükselen bir bedenin boşluğa karışmasını.
cebimde eksik bir harf,
baba desen, yüzüme sağır,
kardeş desen, dokunuşu yabancı.
kendime mülteci, kendime sürgünüm
bir ben tanırım,
bir ben reddederim beni.
toplum bana dar gelir,
sokaklar sırtımda hançer,
her insan biraz yokuş, biraz yalan.
ağzımda pas tutmuş bir dua,
hayat umurumda değil
öldüğümü kanıtlamak derdindeyim.
adım dilsiz bir tas şimdi,
ellerim kimsesiz kuş yuvası;
ne göğe sığarım, ne toprağa.
her adımda utanç,
her bakışta yarım kalmış bir cümle
sevginin ucuz ve yasak olduğu yerdeyim.
bütün aynalar küskün bana;
kendi yüzümden utanıyorum.
ben,
kendini bir türlü affetmeyen,
kendi kanıyla boğulan adam.
yaşamak değil mesele;
derdim:
ölüm bile beni tanımazsa,
hangi mezarda doğar bana sabah
Muhammed Emin KIYMACI
Gel,
içimdeki savaşı zenginleştir sevgilim,
benim kalbim barış zamanlarında bile
nükleer bir yalnızlık taşır.
Dokunsan çoğalırım,
dokunmasan sızarım.
Gel,
kaldırımlara basmadan yürüyelim,
çünkü şehir
bizim kadar suçlu değil henüz.
Tabelalar yanlış gökyüzüne bakıyor,
yönlerini değiştirelim;
akşamı sabaha,
yenilgiyi umuda bağlayalım.
Bir kahvede oturalım mesela,
herkes birbirini yanlış anlıyor olsun.
Masaya iki çay gelsin,
biri soğusun o ben olayım,
biri içilsin o sen.
Sözlerimiz sert olsun ama
sesimiz yumuşak kalsın;
dünyayı kurtaramayalım belki
ama birbirimizi
ateşten çekip alabilelim.
Gel,
duvarlara yazı yazalım yeniden:
“Belki bir gün.”
En tehlikeli cümle budur sevgilim,
Neden Martin EdenAlıntı
Martin Eden yaşamalıydı, çünkü ölümü bir yenilgi değil; ama yaşamı daha büyük bir meydan okuma olabilirdi.
Çünkü:
Sistemi çözdüğü anda terk etti.
Martin, burjuva ahlâkının, edebiyat piyasasının ve sınıf kibirinin içini görmüştü. Tam da bu yüzden yaşamalıydı.
Çünkü sistemi teşhir edenler ölerek değil, yaşayarak tehdit olurlar. Yanılgı sevgi değil, yalnızlıktı.
Ruth’u değil, bir sınıfı kaybetti.
Ama bu, insanı terk etmek için değil, yeniden insanı kurmak için bir sebepti. Bilinci intiharla kapattı.
Martin’in bilinci, acıdan doğmuştu.
O bilinçle yaşamak zordu ama mümkün.
İntihar, farkındalığın susmasıdır; oysa onunki konuşmalıydı. Bireycilik orada bitmemeliydi.
Nietzsche’ye yaklaşmıştı ama onu yanlış yerde bıraktı.
Üstinsan, denize yürüyen değil;
hayatın çamurunda ayakta kalandır. Onu öldüren hayat değil, anlamın gecikmesiydi. Anlamı yanlış yerde aradı;
Ama anlam yanlış bulunur diye hayat terk edilmez.
Martin Eden yaşamalıydı, çünkü yaşasaydı,
yenilmiş bir adam değil; yanılgılarından daha sert bir bilinç olurdu. 
Martin Eden 
Jack London
Martin Eden Jack London