Nisa Altıparmak
@8Medea
Sessizlik genişliyor. Konuşuyorum, konuşmak zorundayım. Adama hitap ediyor, ona söylüyorum: "Arkadaş, ben seni öldürmek istemedim. Bu çukura bir daha atlayacak olsan, sen de akılsızlık etmediğim takdirde, yapmam böyle bir şey. Ama sen benim için önceden sadece bir tasavvur, bir karar uyandıran bir tertiptin; ben bu kombinezonu bıçakladım. Senin, benim gibi bir insan olduğunu ben ancak şimdi görüyorum. Ben senin el bombanı, süngünü silahlarını düşündüm; karını, yüzünü, ortak taraflarını ben şimdi görüyorum. Affet beni arkadaş, biz bunları daima çok geç görürüz.
Sayfa 175 - Everest
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yan yana kitap sırtları. Hepsini bir bir tanıyor, onları yerleştirdiğimi hatırlıyorum. Bakışlarımla yalvarıyorum onlara:-Konuşun benimle, alın beni- ey eski hayatım, al beni -ey tasasız güzel hayat- yeniden al beni.
Sayfa 141 - Everest
Ölmeyeceğiz ama, yaşayacak mıyız? Kimsesiz çocuklar gibi bırakılmış, yaşlı insanlar gibi görmüş geçirmişiz; kabayız, üzgünüz, satıhtayız.. galiba mahvolmuşuz.
Sayfa 107 - Everest
Sessizken, sessiz değilsin aslında,
Sokağın bağırıyor
Yolun bağırıyor
Sen bağırıyorsun!
"Kalabalıklar sağırı,
yalnızlık dilsizi oynuyor yalnızca"
Sayfa 37
Birbirimize karşı bütün duygularımızı kaybettik; birimizin hayali, ötekimizin hızdan bitkin bakışlarına çarptıkça birbirimizi tanımıyoruz adeta. Hiçbir şey hissetmeyen ölüleriz; bir sihirbaz hüneri, tehlikeli bir büyü neticesi henüz koşabilen, henüz öldürebilen ölüleriz.
Sayfa 102 - Everest