İşçilerin mutsuzlukları onlara “alışılmış” mutsuzluklar gibi değil de doğal görünür:bu mutsuzluklar vardır,hepsi bu kadardır,işçilik denen toplumsal durumu oluştururlar;bu durumdan ayrılmış,gün ışığında görülmüş değillerdir ve işçi bu nedenle onları kendi varlığıyla bütünleştirir,ıstırabını düşünmeksizin,bu ıstırabı değerlendirmeksizin ıstırap çeker:ıstırap-çekmek ve olmak onun için bir ve aynı şeydir;onun ıstırabı,konumsal olmayan bilincinin saf duygusal içerdiğidir,ama o,bunu temaşa etmez.