Ruhum, dalgaları biteviye dövüşen deniz gibi mi olmalı,
Yoksa birbiriyle savaşan rüzgârların kasırgaya dönüştüğü gök gibi mi?
Kör bir zerreden ibaret bir insan olsaydım,
Sabreder, ruhumu bulurdum.
Yarın yine aynı olacak. Mutluluk asla gelmeyecek. Bunu biliyorum. Ama bir gün mutlaka gelecek, yarın sabah gelecek diye inanarak uyumak daha iyi değil mi?
Beni de böylesine seven, şımarıklıklar yapan bir erkek kardeşim olsaydı, ben de her gün bu kadar utanç içinde, kafası karışık yaşamazdım. Hayatta engeller karşıma çıksa da kendimi küçük kardeşime adayıp her şeye hazırlıklı olabilirdim. Her türlü zorluğa göğüs gererdim. Kendi kendime eziyet edip en sonunda kendime acımaya başlardım.