Ben çoğu zaman unutmak kendimden kaçmak için hatırlıyorum çocukluğumu kendimi hasta olmadan önceki gibi hissetmek için sağlıklı hissedeyim kendimi içimde gene o duygu bir çocuk olduğum duygusu belirmişti ve ikinci bir varlık öleceğime yok olacağımı acıyordu halime bu çocuk ölecek ona açıyordu hayatımdan endişelendiğim zamanlarda dadımın sakin yüzünü solgun benzini batık hareketsiz bulanık gözlerine ince burun kanatlarini geniş ve kemiklianlını görünce o eski anılar uyanıyordu içimde.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ben sadece uzak ve bir çare bir seyirciydim onlarla aramda derin bir uçurum açılmıştı anlıyordum bugün boştu kalbim ve çalılar bitkiler o zamanlardaki büyülü kokularını yitirmişlerdi anlıyordum servilerin arasında boşluklar fasıllar belirmiş tepeler kavruklaşmıştı ben eski ben değildim çağırsaydım getirseydim de konuşsaydım onunla anlamaz duymaz anlamazdı beni yüzü eskiden tanıdığım bir adamın yüzü olurdu da benim yüzüm olmazdı benim bir parçam bile olmazdı.
Ben hep dünyada susmaktan daha iyi bir şey yoktur bu timar gibi olan insan daha iyi insandır diye düşünürdüm bu timar deniz kıyısına Çoker kanatlarini açar oturur tek başına.
Yaralar vardır hayatta ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen kemiren yaralar kimseye anlatılamaz bu dertler çünkü herkes bunlara nadir ve acayip şeyler gözüyle bakarlar biri çıkar da bunları söyler ya da yazarsa insanlar yürürlükteki inançlara ve kendi akıllarına göre hem saygılı hem de alaycı bir gülüşle dinlerler bunları çünkü henüz çaresi de devası da yok bu dertlerin. Uzun zamandır başkalarıyla bütün bağlarımı koparmışım kendimi daha iyi tanımak istiyorum.