Gözlerime her zaman deler gibi bakan gözlerinde bir boşluk buldum bugün garip bir donukluk hayatın ışığı güç bela da olsa zaman zaman çakardı gözlerinde.içim burkuldu bir kere daha deneyecek gücü kalmamış iki aşığın haline benzettim halimizi az sonra kapı kapanacak ağlayacağız.
Ağladığını hissettirmemek çok zordur dedi gözlerinden yaş akar burnunu çekmemek için ağzından soluk alırsın verdiğin sıcak soluk yüzünüz sızlatırken aldığın soğuk soluk boğazından geçer kalbine iner omuzlarının titrediği hissedilmesin diye kaskatı kesilirsin ağladığını duyurmamak çok yorar insanı.
İçinde aşkın hüküm sürmediği bir evin nasıl da soğuk ve ıssız olduğunu hatırladım havada yerli yersiz büyüyen gerginliğin patladığı an kendimi uykunun esirgeyen karanlığına bırakmak için duyduğum isteği.
Pazar günleri hayatın intikam günleri neşeli başlasın ve öyle geçsin diye gayret edildikçe insanı koyu bir yalnızlığa anlaşılmaz bir kedere iten günler.