Ayla Burçin Kahraman
@AB_K
Şu anda okuduğu kitap
Sadık Bey HakkındaEdebiyat
Kitabı okurken elime kalem alıp hataları düzeltme isteği duydum. Bu hatalar öyle küçük çaplı edisyonlarla düzelebilecek gözden kaçmalar değildi üstelik. Dili özensizdi ve son okumada temizlenmemiş hissi uyandırdı bende. Diyaloglar yapay, tepkiler inandırıcılıktan uzaktı. Hikayedeki boşluklar metni aşağı çekiyordu. Öyle ki başladığım işi bitirme takıntım yüzünden son sayfaya kadar tahammül ettim kitaba. Hikayenin başından sonuna kadar karşımıza çıkan esrarengiz adama karşı Sadık Bey'in tepkisizliği, bu adamın vicdan temsili olduğu halde başka kişiler varken de görünüyor olması neyin nesiydi?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bilinmeyen SularEdebiyat
Bol ödüllü yazarımız Mevsim Yenice’nin, Mayıs 2019’da ilk basımı yapılan kitabı hayatın içindeki hikâyeleri öyküleştirerek dilsel bir şölen sunuyor okurlarına. Kahramanlarını toplumun içinden seçen Yenice, iç dünya çözümlemelerini çevresel gözlemleri kullanarak yapabilen yetenekli bir kalem. Günlük hayatta herkesin tanık olduğu veya olabileceği sıradan olayları daha önce hiç dikkat etmediğimiz ayrıntılarını öne çıkarak öyküleştirmiş. Betimlemeler net. Zihin yormuyor. Kahramanları gerçekçi. Cümleler anlaşılır. Anlatım duru. Öyküleri kısa olan bu kitabı bir solukta bitiriyorsunuz ama elinizden bırakmak öyle kolay değil. Döne döne okumak istiyor, sözcüklerin resmettiği atmosferleri zihninizde tekrar tekrar canlandırmak istiyorsunuz okur olarak. Öykülerin hepsine Pink Floyd filminden epigraflar seçen yazarımız doğrudan aktarım kullanmayı seçmiş. Bunun dışında tüm olayları belli bir anlatıcı üzerinden öyküleştirmiş diyebilirim.
Yazarın öykülerden birkaçını inceleyecek olursak;
Bilinmeyen Sular, ilk aynı zamanda kitaba adını veren öykü. Evinden uzaktaki bir delikanlının evine olan özlemi, babasıyla olan sorunlu ilişkisi hissettirilerek anlatılmış. Öyküyü okurken hayalle gerçek arasında gidip geliyorsunuz. Bu gidiş gelişler öykü dinamiğini yüksek tutuyor böylece sonuna kadar dikkati üzerinde tutmayı başarıyor. Dostlar Böyle Yapar Çünkü, okuyanın boğazına yumruk olup oturan bir öykü. Yalnızlığı, çaresizliği ve dostluğu konu etmiş yazar. Sabahın bir vaktinde bir çocuk parkında hiç uygulayamayacağı kararlarını konuşan iki arkadaşı okuyoruz. Yenice, başından sonuna kadar iç ve dış gözlemleriyle zenginleştirmiş öyküsünü. “Hiç bir yere gidemeyecek biliyorum. Kendimden. Yıllardır bu ıssız saatte, coşkusu sönmüş parkta oturup aynı şeyleri konuşmamızdan. Ve hâlâ işte burada,
Tekinsiz Yolculukların Kitabı: CısEdebiyat
“Cıs” Hakan Sarıpolat’ın ilk kitabı. İthaki Yayınevi’nden çıkmış ve sekiz öyküden oluşuyor. Kitabın girişinde yazar Marquez’e “Gerçek anılar, belleğin hayaletleri gibi görünüyorlardı bana, sahte olanlar ise gerçekleri bozacak kadar inandırıcıydılar.” epigrafıyla selam vererek onun izinde, büyülü gerçekçi öykülerin uçsuz bucaksız dünyasında adımlayacağının sinyalini veriyor.
Sarıpolat, okurda daha ilk cümleden merak duygusu oluşturup öykünün sonuna kadar bu duyguyu diri tutmayı başarıyor. Sarsıcı olayları, sahici kahramanlara yaşatmakta usta. Öyle ki kahramanlar başlarına gelen olayları, trajediye çevirmeden yer yer mizahi bakışla karşılıyor.
Öykülerinde kullandığı dil temiz, akıcı. Söylemek istediklerini lafı dolandırma yolunu seçmeden doğrudan veriyor. Kimi yerlerde kullanılan eksiltili cümlelerle okumada armoni sağlıyor. Metinlerde fark edilen oturmuş üslubu öykü atmosferleriyle uyum içinde. Kalem, taşra ve büyük şehir insanının diyalektiğini ustalıkla gösterecek kıvraklıkta. Öykülerde Tanrı anlatıcı yazarla gölgelenmiyor, ben anlatıcı kahramandaki değişim ve gelişim sürecini göze sokmuyor. Hikâyeler öyküleştirilirken ince ince düşünülmüş, iskeleti destekleyen ayrıntılar adım adım yerleştirilmiş.
Yazarın atmosfer kurmadaki gerçekçiliğini ses, koku ve zaman bükülmelerini kâğıda yerleştiriş şekli öykülerdeki sinematografik algıyı kuvvetlendiriyor. Tasvirler yerli yerinde. Kurgular çeşitli. Olaylar kimi zaman kenar bir mahallenin izbe sokaklarında, kimi zaman bir köy mezarlığında, kimi zaman da ıssız bir ormanda geçiyor. Simgeler, öykülerin ayrıştırıcı unsurlarını oluşturuyor. Bu simgeler bazen evde unutulmuş bir çift göz, bazen sevgili kokusuyla doldurulmuş mor bir şişe, bazen de bir yansımalı leit motif oluyor.
Kitabın ilk öyküsü Zincir. Güvercin sevdalısı Ali
Kapak Kızı /Ayfer TunçEdebiyat
Üçlemenin ilk kitabı, bir taraftan kahramanları tanıttı bir taraftan hayatlarıyla yüzleşmelerini gösterdi. Okur, esas kahraman Şebnem'le hiç tanışmadı. Arayı soğutmadan ikinciyi, Yeşil Peri Gecesi, okumalı.
ÇİLEM DİLBER’İN KUYRUKLU YALANI
Kuyruklu Yalan, Çilem Dilber’in ilk kitabı. Geçtiğimiz günlerde Notabene Yayınları etiketiyle okurlarına merhaba, dedi. Kitapta ana kahramanların hayata karşı durabilme mücadelesi, çoğu zaman gerçekliğin sınırları yok edilerek masalsı bir üslupla anlatılıyor. Öykülere atmosfer betimlemeleri, sesler, kokular dahil edilerek büyülü gerçekçi bir dünyada yalınayak yürüyor hissi yaşatıyor okuyana. Öyküler, neden sonuç ilişkileri üzerine kurgulanmış. Yazarın dil hâkimiyeti gözden kaçmıyor. Metinlerde kullanılan dil, öykülerin geçtiği yer, zaman ve kültürel özelliklerine göre şekilleniyor. Yazarın sözcükleri eğip bükmedeki ustalığı, kısa sürede kendinden çokça bahsettireceğinin sinyallerini veriyor.
Çilem Dilber, kalıplaşmış anlatım biçimlerinin dışına çıkarak yansımalı sesleri yazılarına dâhil ederek kendi üslubunu açıkça ortaya koyuyor. Her öykü, okura farklı noktalardan değerek onları öyküler arası geçişte uzunca süre düşünmeye mecbur bırakıyor. Öyle ki her öykünün okur üzerinde sarsıcı etkisi var. Öykülerin sınırları geniş. Neredeyse her öykü okurun zihinde bitimsizleşiyor. Yazarın, iç dünya aktarmadaki başarısını kendinizi öykü kahramanlarından biri gibi hissettiğinizde anlıyorsunuz.
Öykülere kısaca değinecek olursam,
Suzey, daha ilk satırıyla oluşturulmuş farklı atmosferiyle okuru içine alıyor. Öykü ilerledikçe kurguyla gerçeğin sınırları muğlaklaşıyor ve kendinizi kızıl bir gökyüzünün altında pırıl pırıl bir güneşe bakarken buluyorsunuz. Kendi yasalarını yazan bir köy halkının yaşadıklarını, Suzey kızın da vardır elbet bir hesabı, diyerek bitiriyorsunuz.
“Onlarca yıl geçti. Kimimiz bir asrı devirdik kimimiz doksanı. Ölmeyi unutmuştuk. Önümüzde sonsuz bir hayat. Önceleri hayal gibiydi. Yaş aldıkça gerçeğe gömüldük. Hayat işlevsiz
