Abdullah Kılıç
@AKlcc
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan bilinçli bir biçimde yaşamayı seçerse, iki şeyin daha olması olasıdır. Birincisi, kendisi için duyduğu sorumluluk farklı bir anlam kazanır. Hayatı omuzlarına vurulmuş bir yük olmaktan çıkar, tek başına verdiği bir karara dönüşür. Bu şahıs için bundan sonra sadece kendi kurduğu bir düzen vardır. Özgürlük ve sorumluluğun bir bütünün iki yarısı olduğunu algılamak zor olmaz: eğer özgürlük yoksa birey kendi kendini idare edemez dolayısıyla sorumluluk diye bir şey söz konusu olamaz; aynı şekilde birey sorumluluk üstlenemiyorsa onun özgürlüğüne güvenilmez. Ama birey “kendini seçince”, özgürlük ve sorumluluğun kurduğu ortaklık güzel bir fikir olmaktan öteye gider: birey bağımsızlığını nabzında duyar, bireysel özgürlüğü seçtiğinin farkına varır ve aynı anda bunun sorumluluğunu üstlenir.
İkincisi, dış dünyadan empoze edilen disiplin öz disiplin halini alır. Birey emredildiği için değil -hayatına son verme özgürlüğüne sahip birine kim emir verebilir?- hayatıyla ne yapacağına kendi karar verdiği ve disiplin ona varmak istediği noktalarda yardımcı olacağı için disiplini kabul eder. Öz disipline çok değişik adlar takılmıştır. Nietzsche “kaderini sevmek”, Spinoza “hayatın kanunlarına boyun eğmek” deyimini kullanmıştır. Bana sorarsanız, ne isim koyarsanız koyun, öz disiplin olgunluğa varmak isteyen herkesin mücadelesi esnasında öğrendiği bir derstir.
Artık anladık ki, her birey kendi benlik bilincini bulmak ve bunu içinde yaşadığı çağı aşarak başarmak zorunda.
Birey kendini anlamsız, sıradan ve boş hissetmeye çok uzun süre dayanamaz. Eğer herhangi bir aktiviteye doğru kaymaya başlamamışsa, kısa zamanda ruhsal devinimi korkunç boyutta yavaşlar; var olan potansiyel yerini boş vermişlik ve umutsuzluğa bırakır. Durum böyle olunca da yıkmaya ve yok etmeye dayalı davranışlar kaçınılmaz sonu oluşturur.
