Recep Yeşildağ
@ALPAGUU
Şu anda okuduğu kitap
"İyi ki insanlar yıldızları öldürmek zorunda değil.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yüksek sesle, “İnsanlar eğer benim böyle kendi kendime konuştuğumu duysalar, deli olduğumu düşünürler” dedi. “Ama ben deli değilim ve onların ne düşünecekleri de umurumda değil."
Elleri, büyük balık çekmekten sicimin açtığı derin yara izleriyle doluydu; ancak hiçbiri yeni değildi bu izlerin, eskiydi, kurumuş bir gölün çatlakları gibi eski...
Yine bir Stefan Zweig şaheseri...ama yarım, öksüz bırakılmış bir şaheser gibi...
Bu adam psikolojiyi gerçekten insanın iliklerine kadar veriyor.İnsani o psikolojiye öyle bir sokuyor ki bir anda kendini kitaptaki kahramanin yerine koyuyorsun ve başlıyorsun onun duygularını yaşamaya: korku, hüzün, şaşkınlık, terkedilmişlik, bunalım...Tüm duyguyu iliklerine kadar yaşıyor ve ürperiyorsun.Biranda kitabın kör kuyularına düşüp "Yarddım eden yok mu?" diye bagirasin geliyor.
Stefan Zweig abimiz bu kitabında da çaresizlik,kocaman yalanla başa çıkma,içini kemiren pişmanlık,nefret ve korkuyu tüm çıplaklığıyla vermiş okurlarına.Yine bir solukta okunacak,insanı sıkmayan,sizi kitabın içine alıp orada zamanı durduran bir diliyle tarifsiz eser vermiş.
İsmi anılmayan avukat bir abimizin eşi Irene, genç piyanist aşkıyla yasak ilişki yaşarken bir kadın tarafından ilişkilerinin deşifre edilmesiyle hayatın zindana dönmüştür.İcine düştüğü durumdan rahatsızlık duyup defalarca kocasına gerçeği anlatma çabasına girse de bunu göze alamayıp en son kendini öldürmeye kalkmasıyla;her şeyi kocasınin o piyanist aşıgiyla olan yasak ilişkisini bitirebilmek için kendisinin yaptığını itiraf etmesi, karısını öpücüklere bogmasi ve sabahında kadının çocuklarının sesiyle odasında uyanmasiyla son buluyor kitabımız.Tabi biraz yavan bir son olmuş.Simdi neden öksüz bırakılmış dediğimi anlamışsındır bu incelemeyi okuyan kişi...
