Enes Alam
@AMON_RA
Medipol Üniversitesi İstanbul Üniversitesi
İstanbul
15 Kasım
17 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Sonunda bir de "insan şöyle ve şöyle olmalıydı!" demenin nasıl bir saflık olduğunu düşünelim. Gerçeklik bize büyüleyici bir tip zenginliğini, geçici bir biçim oyunu ve degişimi bolluğunu
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bilindiği gibi ilk kilise, "tin yoksulların"ndan yana, "zekilere" karşı savaşmıştı: tutkuya karsı zekice bir savas yürütmesi nasıl beklenirdi ki ondan? - Kilise, tutkuya karsı, her anlamda kesip atma yöntemiyle savaşıyor: kilisenin pratiği. "tedavi yöntemi" kastrasyondur. Asla sormuyor: “nasıl tinselleştirilir, güzelleştirilir, tanrısallaş tirilir bu tutku?” .... Ne ki, tutkuların köküne vurmak, yaşamın köküne vurmaktır: kilisenin pratiği yaşama düşmandır.
Tüm tutkuların, sadece felaket getirdikleri, kurbanlarını aptallığın ağırlığıyla aşağıya çektikleri bir dönemleri vardır
Bu dünyadan "başka" bir dünya masalı uydurmanın (....) hiçbir anlamı yoktur: aksi halde yaşamdan "başka", "daha iyi" bir yaşamın hayaliyle intikam almış oluruz.
Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizde şeytan yok... İçimizde aciz var... Tembellik var... iradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir sey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var... Hiçbir şey üzerinde düşünmeye, hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz biçare irademizle hayatta dümensiz bir sandal gibi dört tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetler de, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz.
