Berkant A.
@ANTBERK
Sokakta fotoğraf çekerken kitap kahramanlarını,kitapları okurken sokakta ki insanları görüyorum...
Reklam
Hiçbir insanın bir başka insanı,o insanın kendini düşündüğünden daha çok düşünmeye hakkı yoktur.
Hakan Günday okuyanlar bilir, anlatımındaki sadelik ; sanki olayları yavaş yavaş ilerlettiğiniz fotoğraf karelerinin ağır çekim video görüntüsü gibi gözünüzün önüne gelmesini sağlıyor ve bu insanı gerçekten rahatsız ediyor.Acıma veya iğrenme duygusuyla başınızı çevireceğiniz fotoğrafı size okutuyor,o bunu hep yapıyor.
Zamir ‘de insanların sahip olduğu birçok inanca dil uzatıyor,kötülüyor, yargılıyor.Kandırıyor ve kandırılanları yakın gelecekten geriye dönüp bakıyormuş gibi uyarıyor, böyle bir şey gerçekten olabilir mi? sorusuyla baş başa bırakıyor.
Duyguları sömürülen insanların sömürüldüğü düzenin içerisindeki düzensizliğin ,ölüm ve yaşam,vicdan ve vicdansızlık ve benzer bir çok dilemma ile karmaşık düşüncelere
Yelken açıp poyraz estiren bir Günday klasiği daha okunuyor...Kitap bittiğinde hissettiğim ise “Tanıyanlar mutlaka sevecektir” oluyor...
Reklam