Nihayetinde tüm insanlar zaman konusunda iyimserdir. Başkalarıyla bir şeyler yapmak için yeterince zamanımız olduğunu düşünürüz hep. Onlara bir şeyler söylemek için zamanımız olduğunu. Sonra bir şey olur ve elimizde yalnızca keşkeler kalır.
Ben üzgün olduğumda sen beni hiç avutamadın, üzüntümün yanında çaresiz bir çocuk gibi kaldın. Ama bir süre sonra, delice ya da şımarıkça bir şey yapıp beni üzüntümden nasıl çıkaracağını bulurdun.