Çünkü konuşma yeteneğini kaybetmekten daha korkunç bir şey vardı belki, duygunun mutlu ve özgür bir biçimde dışa vurumu olan GÜLMEK, Tanrı’nın bilinçsiz canlılarından ESİRGENMİŞTİ.
Her elbise, her kurdele için gelip yalvarması ruhumu okşuyordu. Onu çok sevdiğim için yapıyordum bunu… Gururuna bayılıyordum, ama bu gururu ezmeyi seviyordum.
Onun minnetini sürekli duyabilmek için bütün paramı feda edebilirdim. O çok gururluydu ve benim o minneti duymayı talep ettiğimi anlayınca gitgide daha az dile getirir olmuştu… Bu yüzden, sırf bu yüzden bayım, onu hep yalvartıyordum… Hiçbir şeyi kendiliğimden vermiyordum. Her elbise, her kurdele için gelip yalvarması ruhumu okşuyordu. Onu çok sevdiğim için yapıyordum bunu… Gururuna bayılıyordum, ama bu gururu ezmeyi seviyordum.
Onun minnetini duymak bana iyi geliyordu. Hissetmek, birinden daha iyi olduğunu hissetmek tarifsiz iyi geliyordu. Hele aslında daha kötü olduğunu biliyorsa insan…