Bana dünyada ne yer kaldı, emin ol ne de yâr,
Ararım göçmek için başka zemin, başka diyar.
Bunalan ruhum ister bir uzun boylu sefer,
Yaşamaktan ne çıkar günlerim oldukça heder?
~Tevekkül ~Şiir
"ALLAH'a dayandım!" diye sen çıkma yataktan
Manâyı tevekkül bu mudur? Hey gidi nâdân,
Ecdadını, zannetme asırlarca uyurdu;
Nerden bulacaktın o zaman eldeki yurdu?
...
Dünya koşuyorken yolun üstünde yatılmaz,
Davranmayacak kimse bu meydana atılmaz.
...
Ey yolcu, uyan! Yoksa çıkarsın ki sabaha:
Bir kupkuru çöl var; ne ışık var ne vâha!
Ey nûr-i ulûhiyyetinin zılli avâlim,
Zıllin bile esrâr-ı zuhûrun gibi Muzlim!
Kürsî-i celâlin ki semâlarla zeminler
Bir nokta kadar sahn-ı muhîtinde tutar yer,
İdrâkin eder gâye-i ümmîdini haybet...
Ya rab, o ne dehşettir, ilahi, o ne heybet!
(Ey ilahi nurunun gölgesi bütün alemler olan Allah'ım! Senin gölgen bile ortaya çıkışının sırları gibi karanlık/anlaşılmazdır."
"Senin o yüce makamının, celalinin yanında gökler ve yer (tüm evren), onun kuşattığı alanın içinde sadece bir nokta kadar yer tutar."
"İnsan aklı, senin bu büyüklüğünü kavramaya çalıştıkça ümidini kaybeder (çaresiz kalır)... Ya Rabbi, bu ne büyük bir dehşet, ne muazzam bir heybettir!")
Bana sor sevgili kâri', sana ben söyleyeyim,
Ne hüviyette şu karşında duran eş'ârım:
Bir yığın söz ki samîmiyyeti ancak hüneri;
Ne tasannu bilirim, çünkü, ne sanatkârım.
Şi'r için “gözyaşı” derler; onu bilmem, yalnız,
Aczimin giryesidir bence bütün âsârım!
Ağlarım, ağlâtmam; hissederim, söyleyemem;
Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım!
Oku, şâyet sana bir hisli yürek lâzımsa;
Oku, zîrâ onu yazdım, iki söz yazdımsa.
