İndiyə qədər bu qədər mənasız yazılmış bir kitab oxumadım. Müəllif sanki beyninin pasını tökmüş kağıza. İçəriyindən bəzi alıntılar elədim, ama ümumilikdə bu kitab bir əsər belə sayılmaz. Nə mövzusu var, nə varmaq istədiyi bir nöqtə, nə çatdırmaq istədiyi bir məna. Zaman kaybı idi yalnızca. Adını qoya bilmədiyim bu şeyi Ədəbiyyat saymadığım üçün konusunu ədəbiyyat belə seçə bilmədim.
Zamansız doğmuş insanlar vardır; ülkesiz, sınıfsız ve geleneksiz doğmuş insanlar
vardır. Yaşamı tek başına sürdürmeyi seçenler değil tam olarak; sürgünler, gönüllü sürgünler. Bunlar her zaman da duygusal değildir: belirli bir şeye ait değildirler yalnızca - yani hiçbir yere ait değildirler.
Umutsuz bir aşk çökmüşse gönlüne sabahın üçünde, özellikle onun orada, yerinde olmadığı kuşkusuna kapıldığında telefon etmeyi gururuna yediremiyorsan, ister istemez içe dönüp kendinle baş başa kalırsın; o anda akrep gibi sokarsın kendini ya da hiçbir zaman postalamayacağın mektuplar yazarsın ona, ya da odanda volta atarsın, hem küfür hem dua edersin, sarhoş olursun, ya da kendini öldürecekmiş gibi davranırsın. Bu gidişat bir süre sonra tatsızlaşır, bıktırır insanı. Yaratıcı biriysen acılı anılardan orta ya elle tutulur bir şeyler çıkarabilir miyim diye sorarsın kendi kendine. Ve işte bir gece saat üç sulannda başıma gelen tam da buydu. Birden karar vermiştim, çektiğim acıyı tuvale dökecektim.