Ayşe Çalık
@Aabye
“O’Brien’ı şimdiye dek hiç bu kadar çok sevmemişti. Ama bu, yalnız acı çekmesine son verdiği için değildi. Eski, dipte yatan duygusu açığa çıkmıştı; O’Brien’ın dost mu yoksa düşman mı olduğu önemli değildi. O’Brien konuşulabilecek bir kişiydi. Belki de insan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu.”
Reklam
“Yalnız denetim altında olan bir kafa gerçeği görebilir, Winston; sen gerçeğin, nesnel, dış ve kendi başına var olan bir olgu olduğunu düşünüyorsun. Ayrıca gerçeğin açıklığına inanıyorsun. Bir şey gördüğüne kendini inandırdığın zaman herkesin de seninle aynı şeyi gördüğünü kabul ediyorsun. Ama Winston, söyleyeyim, gerçek dışsal bir olay değildir. Gerçek, insan aklında yaratılır; başka yerde yoktur. Bireylerin akıllarında değil, çünkü bireyler yanlış yapabilirler. Gerçek, yalnız ortak ve ölümsüz olan Parti’nin aklındadır. Parti’nin inandığı ne varsa, gerçektir. Parti’nin gözleriyle bakılmadıkça, gerçek görülemez. Öğrenmen gereken olay budur, Winston. Benliğini değiştirmelisin, istemek için çaba göstermelisin. Doğru düşünebilmek için kendini alçakgönüllü kılmalısın.”
“Ama insanların olayları anımsamalarını nasıl ortadan kaldırabilirsiniz?” diye bağırdı Winston. “İnsanın elinde değildir bu, isteği dışındadır. Belleği nasıl denetleyebilirsiniz? Benimkini denetleyemezdiniz.”
“Tersine, sen onu denetlemedin. İşte bu nedenle, şimdi buradasın. Çünkü alçakgönüllülükten ve kendini denetlemekten uzaklaştın. Bir deli, bir kişilik, bir azınlık olmayı seçtin.”
“Artık kendisinden istenileni mırıldanan bir ağız, imzalayan bir el durumuna gelmişti. Tek derdi kendisinden ne söylemesini istediklerini bulmak ve yeni bir dayağa başlamalarından önce, bunu açıklamaktı. (…) Her şeyi itiraf etmek, herkesi içine almak çok kolay kolay oluyordu. Bir bakıma hepsi doğruydu da… Parti’ye düşman olduğu doğruydu ve Parti’nin görüşüne göre, düşünce ve eylem arasında fark yoktu.
“Hiçbir zaman, neden ne olursa olsun, acınızın arttırılmasını isteyemezdiniz. Acı içinde, tek şey isteyebilirdiniz: durmasını. Dünyadaki hiçbir şey fiziksel acıdan daha kötü olamazdı. Acının karşısında kahramanlık yoktu.”
Reklam