Ayşe Çalık
@Aabye
BartlebyAmerikan Edebiyatı
“bartleby kendine ev olarak burayı bellemişti işte; kartaca’nın yıkıntıları arasında durmuş, kara kara düşünen, masumiyetini yitirmemiş ve yeniden dünyaya gelmiş bir marius gibi, bartleby kalabalıklarla dolup taştığına tanıklık ettiği bir manzaranın büründüğü yalnızlığın yegane izleyicisiydi!”
BartlebyAmerikan Edebiyatı
“bartleby’nin burayı evi bellediği, büromu kendi bekâr evi olarak kullandığı apaçık ortada. düşünmeye devam ettim ve bu büroda ne kadar da kederli bir tek başınalığın ne kadar da büyük bir yalnızlığın izleri var dedim kendi kendime.”
BartlebyAmerikan Edebiyatı
“bartleby’nin bir pazar sabahı o gösterişsiz, o kibar, o kararlı, o kontrollü kayıtsızlığıyla büromu böylesine beklenmedik biçimde işgal ediverişi öylesine tuhaf bir etki yapmıştı ki bendenizin üzerinde, gayriihtiyari kapıdan uzaklaşmış ve benden istediği gibi, bürodan çıkıp gitmiştim. fakat böyle yaparken, anlaşılması mümkün olmayan bu tuhaf adamın yumuşak başlı küstahlığına karşı yükselen bir isyan duygusunun, ama başarıya ulaşamayacak, güçten yoksun bir isyan duygusunun acısını duydum içimde.”
BartlebyAmerikan Edebiyatı
“bartleby!”
cevap yok.
daha yüksek bir tonla: “bartleby.”
cevap yok.
“bartleby,” diye kükredim.
büyülü bir çağrıya uyup da harekete geçen bir hayalet gibi, üçüncü seferde bartleby inzivaya çekildiği köşede belirdi.
“yan odaya git. kıskaç’a söyle, yanıma gelsin.”
“söylememeyi tercih ederim,” dedi saygıdeğer bir edayla; sonra da ağır ağır, nazik hareketlerle gözden kayboldu.
BartlebyAmerikan Edebiyatı
“bartleby,” dedim, “zencefilli çörek şu an burada değil; posta idaresine gidip bana mektup var mı, bir baksana.”
“bakmamayı tercih ederim.”
“bakmayacağım diyorsun yani?”
“bakmamayı tercih ederim diyorum.”