“kâğıtlar, diyordu… beni kapılmak üzere olduğum nice çılgınlıklardan korudu, hatta çoktan kapıldığım nicelerini de giderdi. bir çift güzel gözün elimden aldığı huzuru ve mantığı, çoğu zaman kumar masasınsa yeniden buldum ve kadınlar asla bana kumar oynayacak param olmadığı zamanlardaki kadar hükmetmediler.”
“işte tam da o utku dolu dikkati, kızın görünüşünü adeta yutarcasına seyretmiş olmasına rağmen, onu görmesini engellemişti; başka insanların dikkatini çekebilecek şeyleri bile göremeyecek kadar kördü; onun tarifine göre, kızı herhangi bir venedik adasında değil de ariosto veya tasso’da aramak gerekirdi.”
“benim tasvir sınırlarım dahilinde bu resimle kıyaslayabileceğim hiçbir şey yok ki. onu gördüğüm andaki hali, bütünüyle ve değişmeden hafızamda duruyor; bu resimden başka hiçbir şeyim yok ama karşılığında dünyaları verseniz yine de değişmem.”