İnsanları hastalık dedikleri halin sağlıktan daha yüce bir yaşantıya çektiğini anlıyorum. Ve yüce yaşantının daha gerçek olmadığını neden iddia eder durur bir takım adamlar? Hastalığın ilk adımında günlük ve geçici bir takım teferruatla uğraşan insan, hastalık ilerledikçe ve ölümün kızgın sacından çıkan görünmez ışınlar beyni ve kalbi sarmaya başlayınca, ruh, yavaş yavaş geçici olanı kalıcı olandan ayırmaya ve ayıklamaya başlar.