Afaq Abdullayeva
@Abdullaevvaa24
Aspera ad Astra
Academy of the State Customs Committee of the Republic of Azerbaijan
Bakı
Bakı, 25 Aralık 2002
19 okur puanıŞubat 2025 tarihinde katıldı
Hər insan bir dünyadır
Bəzi kitablar insana sadəcə məlumat verir, bəziləri isə ruhunun aynasını önünə qoyur. Dale Carnegienin bu əsəri ilk baxışda bəsit bir ünsiyyət bələdçisi kimi görünsə də, əslində insanı anlamaq, onun daxili dünyasına hörmətlə yanaşmaq sənətidir.
Kitabı oxuduqca anlayırsan ki, insan məntiqlə deyil, emosiyaları, qüruru və duyğuları ilə hərəkət edən bir varlıqdır. Müəllif bizə manipulyasiya etməyi deyil, qarşımızdakı insanın dünyasını onun pəncərəsindən görə bilməyi, yəni səmimi empatiyanı öyrədir.
Mənim üçün kitabın ən can nöqtəsi və insan psixologiyasının ən böyük sirri bu cümlədə gizlidir:
"Bir insanın adını xatırlamaq, onun üçün istənilən dildəki ən şirin və ən vacib səsdir."
Həyatın qaçhaqaçında bəzən ən sadə həqiqətləri unuduruq: tənqid etməməyi, səmimi şəkildə dinləməyi və qarşı tərəfə dəyərli olduğunu hiss etdirməyi. Bu kitab mənə insanları dəyişdirməyə çalışmaqdansa, onları başqa bir aləm kimi qəbul edib sevməyin gözəlliyini xatırlatdı.
Əgər insan münasibətlərində daha dərin bağlar qurmaq, qarşılıqlı anlaşmanın o hüzurlu nöqtəsinə çatmaq istəyirsinizsə, bu kitab rəfinizdə deyil, həmişə masanızın üzərində olmalıdır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Maskalarımız, divarlarımız və Jane Austen..1000Kitap
Bəzi kitablar var ki, bitirdikdən sonra onu dərhal rəfə qoya bilmirsən. Saatlarla əlində tutub divara baxırsan, içindəki o personajlarla sağollaşmaq sənə ağır gəlir. "Qürur və qərəz" mənim üçün məhz belə bir təcrübə oldu.
Bu günlərdə hamımız sanki bir maska taxırıq, qürur maskası. Özümüzü qorumaq üçün divarlar hörürük, insanları mühakimə edirik, amma Austen mənə göstərdi ki, o divarların arxasında əslində çox incə və anlaşılmağa möhtac bir ruh gizlənir. Elizabethin o dikbaşlığı, heç kimə əyilməyən ruhu əslində özünə olan hörməti idi. Darcynin o soyuq və təkəbbürlü duruşu isə əslində özünü ifadə edə bilməyən, qəlbi sevgi ilə dolu bir adamın sığınacağı imiş.
Məni ən çox sarsıdan nə oldu, bilirsinizmi? İki insanın bir-birini tanıması üçün əvvəlcə özlərini tanımalı olduqları həqiqəti. Elizabeth öz səhv mühakimələrini (qərəzini) qəbul edəndə, Darcy isə öz ailə və cəmiyyət təkəbbürünü (qürurunu) qurban verəndə əsl möcüzə baş verdi.
Bu kitabı oxuyarkən həm ağrıdım, həm gülümsədim, həm də dəfələrlə öz həyatımı sorğuladım: "Görəsən mən kimə qarşı qərəzliyəm? Hansı qürurum məni həqiqi xoşbəxtlikdən uzaq tutur?" Bu hekayə sadəcə 1800-cü illərin İngiltərəsinə aid deyil. Bu, bu günün, sabahın, hər birimizin hekayəsidir. Sevmək üçün cəsarət, dəyişmək üçün isə böyük bir qəlb lazımdır.
Kitabda çox gözəl dialoqlar var, amma bir etiraf var ki, orada zaman dayanır. Darcy-nin bütün o soyuq divarlarını söküb atdığı, ruhunu çılpaqlığı ilə ortaya qoyduğu o an:
"Əbəs yerə mübarizə apardım. Faydası yoxdur. Hisslərimi boğa bilmirəm. Sizi nə qədər çox sevdiyimi və sizə necə ehtirasla bağlandığımı deməyə icazə verin"
Balaca bir qeyd:
Əgər bu kitabın buraxdığı o "klassik və zərif" dadı sevdinizsə, Charlotte Brontë-nin "Ceyn Eyr" əsərini də mütləq oxumağınızı tövsiyə edərdim. Orada da bənzər
"Yeni bir səhifə: Keçmişi rəfə qaldırmaq"Edebiyat
Bəzən elə bir an gəlir ki, həyatımızdakı bütün "kaş ki"lər üstümüzə bir uçqun kimi tökülür. Nora Sid kimi biz də özümüzü sonsuz peşmanlıqlar dənizində boğulurmuş kimi hiss edirik. Amma bu kitab mənə öyrətdi ki, yaşanmamış həyatların həsrətini çəkmək, əlimizdəki tək gerçəkliyi, hazırkı anı zəhərləməkdən başqa bir şey deyil.
Kitabda məni ən çox sarsıdan və eyni zamanda sağaldan düşüncə bu oldu:
"Mükəmməl bir həyat yoxdur, amma yaşamağa dəyər sonsuz sayda ehtimal var."
Bu sətirləri oxuyarkən anladım ki, biz çox vaxt "ən yaxşı" versiyamızın axtarışında olarkən, əslində olduğumuz insanın dəyərini unuduruq. Nora fərqli həyatları sınaqdan keçirdikcə gördü ki, nə qədər uğurlu, zəngin və ya məşhur olsa da, hər həyatın öz çətinliyi var. Əsl xoşbəxtlik, başqa bir həyatın içində deyil, öz həyatımıza baxış bucağımızı dəyişməkdə gizlidir.
Biz həmişə baş tutmayan arzularımıza görə özümüzü günahlandırırıq. Amma "Gecəyarı Kitabxanası" sübut edir ki, bir insanın potensialı sadəcə etdiyi seçimlərlə məhdudlaşmır. Həyatdakı ən böyük qələbə, olimpiya medalı qazanmaq və ya məşhur bir musiqiçi olmaq deyil; ən böyük qələbə, sabah oyandığında özünə yeni bir şans vermək cəsarətidir.
Bu kitabdan sonra mən də öz "Təəssüflər kitabımı" rəfə qaldırıram. Çünki Noranın dediyi kimi: "Yaşamaq üçün həyatı başa düşmək şərt deyil, sadəcə yaşamaq lazımdır."
Əgər bu günlərdə özünü itmiş hiss edirsənsə, seçimlərini sorğulayırsansa və ya sadəcə ruhunun bir qucaqlanmaya ehtiyacı varsa, bu kitab sənə ehtiyacın olan o işığı verəcək. Həyat, sən içində olduğun müddətdə gözəldir.
#GecəyarıKitabxanası #MattHaig #Kitabİncələməsi #YaşamaqHəvəsi #Fərdiİnkişaf
Təsadüfdən daha artığı...Duygu ve Düşünce
Bəzən bir kitab oxuyarsan və sanki müəllif illərdir sənin içində toplaşan amma adını qoya bilmədiyin o hissləri sətirlərə tökər. Hakan Mengüçün bu əsəri mənim üçün sadəcə bir kitab deyil, həyatımın bu mərhələsində qarşıma çıxan ən zərif bələdçi oldu.
Kitabın adı bir hökm kimi qəlbimə toxundu: "Heç bir qarşılaşma təsadüf deyil." Həqiqətən də, həyatımıza daxil olan hər insan, oxuduğumuz hər sətir, gözlədiyimiz hər işarət əslində böyük bir naxışın hissəsidir. Bu kitabı oxuyarkən anladım ki, biz bəzən "niyə?" deyə özümüzü yorduğumuz anlarda, tale arxa fonda bizim üçün ən xeyirli olanı hazırlayır. Hakan bəyin sufi müdrikliyi ilə yoğurduğu o səmimi dili, mənə "təslimiyyət"in zəiflik deyil, əslində ən böyük güc olduğunu xatırlatdı.
Mən bu sətirlərdə özümü tapdım. İtirdiklərimin əslində məndən alınmadığını, sadəcə daha yaxşısına yer açıldığını, qəlbimdəki o saf arzuların, sevginin, hüzurun, zənginliyin əslində mənə doğru gələn bir yolun daşları olduğunu hiss etdim. Kitab mənə öyrətdi ki, mən öz dəyərimi bildikdə və kainatın o gizli harmoniyasına güvəndikdə, "doğru olan" gəlib məni mütləq tapacaq. Sanki ruhumun dərinliklərində gizlənən o incə mənaları, o zərif işarətləri artıq daha aydın görürəm.
Kitabdan ruhuma həkk olunan, hər kəsin öz həyatında bir yerə asmalı olduğu o möhtəşəm cümlə:
"Sən qəlbinin qapılarını təmiz saxla; sənə aid olan, sən istəməsən belə, gəlib səni tapacaqdır. Çünki heç bir dua qarşılıqsız, heç bir axtarış nəticəsiz qalmır."
Bu əsər mənə "səbir" etməyi deyil, "gözləməyin gözəlliyini" öyrətdi. İndi həyata daha fərqli bir gözlə baxıram. Bilirəm ki, qarşılaşdığım hər sima, toxunduğum hər hekayə mənə məni anladır.
Əgər siz də həyatın xaosu içində ruhunuzun darıxdığını hiss edirsinizsə, bu kitabın qəlbinizə toxunmasına icazə verin. Ola bilsin ki, bu rəyi
Sonsuz sevgilərlə,sənin Sigmundun...1000Kitap
Bəzən bir psixoloqun quru nəzəriyyələrdən ibarət olduğunu düşünürük. Amma “Sevgi məktubları”nı oxuyanda gördüm ki, Freyd təkcə insan şüurunu yox, öz ürəyini də analiz edə bilən biri imiş.Bu kitab mənə sübut etdi ki, ən sərt görünən zəka belə sevəndə kövrəlir. Məktublarda təkcə romantika yoxdur, orda həsrət var, ehtiras var, qısqanclıq var, hətta zəiflik var. Freydin cümlələrində bir tərəfdən məntiqin səsi gəlir, digər tərəfdən isə sevməkdən qorxmayan bir kişinin ürəyi danışır.
Oxuyarkən ən çox təsirləndiyim məqam onun sevgini bir ehtiyac kimi deyil, daxili bir yanğı kimi yaşaması idi. Sanki hər məktubda qarşı tərəfə yox, həm də öz daxilinə müraciət edir.Bu kitabı oxuyandan sonra düşündüm: sevgi nə qədər analiz olunsa da, yenə də sirr olaraq qalır. Bəlkə də Freyd bunu hamıdan yaxşı bilirdi.
Kitabdan ən təsirləndiyim bir cümlə:
“Sənsiz keçən hər gün, ruhumun bir parçası sanki yerində deyilmiş kimi natamamdır.”
Əgər kiməsə qarşı hissləriniz varsa və onları izah edə bilmirsinizsə, bu kitab sizə göstərəcək ki, hətta psixoanalizin atası belə sevəndə sadəcə bir insandır.Oxumağa dəyər. Çünki burada nəzəriyyə yox, ürək danışır.