Açelya
@Ace_elya
İnsanın kendine en iyi eziyet etme yöntemlerinden biri distopik okumakmış?
Şu anda okuduğu kitaplar
9/10
Beğendi
·2025 11. kitabı
Reklam
Keşke ölümün verilen sözlere saygısı olsaydı.
Okuduğuma pişman olduğum kitaplar: 1. 
Çarpık Aşk bence nedeni belli 2. 
Dikenler ve Güller Sarayı Konusu ve anlatımı bana çok yetersiz geldi ve kurguda uyuşmazlıklar olduğunu düşünüyorum. 3. 
Masumiyet Müzesi beni yargılamayın bunun için ama bir kitabın sırf konusu buysa anlatımının ne kadar mükemmel olduğu umrumda değil açıkçası.
Çarpık Aşk bence nedeni belli 2. Dikenler ve Güller Sarayı Konusu ve anlatımı bana çok yetersiz geldi ve kurguda uyuşmazlıklar olduğunu düşünüyorum. 3. Masumiyet Müzesi beni yargılamayın bunun için ama bir kitabın sırf konusu buysa anlatımının ne kadar mükemmel olduğu umrumda değil açıkçası.‘Ve dedi ki Suzanne bana: Mutlu son mu? Bir daha asla.”
Öncellikle; iyi bir insan olduğum için 
Suzanne Collins e beddua ederek değil, Allah ona bu kitabı (ve hatta bütün seriyi) yazdıktan sonra akıl sağlığı versin diye hem ona hem de kendime dua ediyorum.
Bu ne ya. BU NE?! Hayatımda 
Yandaş için bile bu kadar ağladığımı hatırlamıyorum. Okulda falan okumuyor olsaydım sonları okurken odamda bütün gece boyunca bebek gibi ağlardım net.
Zaten kitabın ta en başından 
Açlık Oyunları serisinde olmayan Haymitch’in ailesi ve sevgilisiyle tanışınca biliyordum. Biliyordum hüngür hüngür ağlayacağımı. Mags, Beetee ve Wiress’ı görünce de biliyordum.
Ama umut denen o pislik şey her şeyi mahvetti.
Haymitch tamamen haksız bir kurayla(!) oyunlara katıldı. En başından kazanmayacağını düşünüyordu zaten ama hay aksi. Ne oldu, tabi ki de kazandı. Ve hal böyle olunca noldu biliyo musunuz?
Her yeni sevmeye başladığım karakterde karakteri sevmeye başladım diye ağladım. Çünkü HEPSİ ÖLDÜ.
Ama kitabın sonunda ailesi ve Lenore art arda ölünce o gelen son darbeydi bence. Hatta öyle bir darbeydi ki Hay bile kime yas tutacağını şaşırmış bir halde dolanıyordu. Lenore’a tuttuğu kadar annesi ve kardeşine de tutmalıydı bence ama belki de benim kafam kime yas tutacağını karıştırdı sadece. Hepsi o beşli cenaze yüzünden
Eh Suzanne Collins in kaleminden bahsetmiyorum bile çünkü tabi ki de yine mükemmel. Hatta öyle bişey ki (nasıl mümkün olduğunu ben de bilmesem de) Snow’da daha da çok nefret etmeye başladım. İleride zaten ölüyor olduğunu bilmesem kafayı yerdim herhalde.
Hem Lenore… Ah canım Lenore Dove’um. Önce Lucy, sonra sen. Bu alçak heriften çektiğiniz nedir ya. Yine de bunu demeden geçemeyeceğim. Tekrar dirilip de geberse keşke.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri de şarkılardı. Haymitch’in duygularını çok güzel yansıtıyorlardı, çok zekice yazılmışlardı. Bence Suzanne bi şiir
Suzanne Collins e beddua ederek değil, Allah ona bu kitabı (ve hatta bütün seriyi) yazdıktan sonra akıl sağlığı versin diye hem ona hem de kendime dua ediyorum.
Bu ne ya. BU NE?! Hayatımda Yandaş için bile bu kadar ağladığımı hatırlamıyorum. Okulda falan okumuyor olsaydım sonları okurken odamda bütün gece boyunca bebek gibi ağlardım net.
Zaten kitabın ta en başından Açlık Oyunları serisinde olmayan Haymitch’in ailesi ve sevgilisiyle tanışınca biliyordum. Biliyordum hüngür hüngür ağlayacağımı. Mags, Beetee ve Wiress’ı görünce de biliyordum.
Ama umut denen o pislik şey her şeyi mahvetti.
Haymitch tamamen haksız bir kurayla(!) oyunlara katıldı. En başından kazanmayacağını düşünüyordu zaten ama hay aksi. Ne oldu, tabi ki de kazandı. Ve hal böyle olunca noldu biliyo musunuz?
Her yeni sevmeye başladığım karakterde karakteri sevmeye başladım diye ağladım. Çünkü HEPSİ ÖLDÜ.
Ama kitabın sonunda ailesi ve Lenore art arda ölünce o gelen son darbeydi bence. Hatta öyle bir darbeydi ki Hay bile kime yas tutacağını şaşırmış bir halde dolanıyordu. Lenore’a tuttuğu kadar annesi ve kardeşine de tutmalıydı bence ama belki de benim kafam kime yas tutacağını karıştırdı sadece. Hepsi o beşli cenaze yüzünden
Eh Suzanne Collins in kaleminden bahsetmiyorum bile çünkü tabi ki de yine mükemmel. Hatta öyle bişey ki (nasıl mümkün olduğunu ben de bilmesem de) Snow’da daha da çok nefret etmeye başladım. İleride zaten ölüyor olduğunu bilmesem kafayı yerdim herhalde.
Hem Lenore… Ah canım Lenore Dove’um. Önce Lucy, sonra sen. Bu alçak heriften çektiğiniz nedir ya. Yine de bunu demeden geçemeyeceğim. Tekrar dirilip de geberse keşke.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri de şarkılardı. Haymitch’in duygularını çok güzel yansıtıyorlardı, çok zekice yazılmışlardı. Bence Suzanne bi şiir