"İyi ile kötü, gecen yıldan bu yıla değişmedi; üstelik elflerle cüceler arasında bir anlama insanlar arasında baska bir anlama geliyor da değil, idrak etmek kişinin kendisine düşüyor, ister Altin Orman'da olsun, ister kendi evinde."
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yer yüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
Oysa şimdi, bu en önemli şeyi ya da bir kısmı-
ni kaleme almak, kaydetmek istediğimde, her şey kırk
dökük bir imge yığınından ibaret; bu imgelerin sureti bir
seye yansımıştı, bu bir şey benim kendi Ben'imdi, ona ne
zaman bir sey sormak istesem, bu Ben'in, bu aynanın, bir
hiç, bir cam yüzeyin en üst katmanı olduğu ortaya çıkı-
yor. Kalemimi elimden birakıyorum; gerçi niyetim ve
umudum yarin ya da bir başka zaman devam etmek
daha doğrusu baştan başlamak ama niyet ve umudun
öykümüzü anlatmak için duyduğum önüne geçilmez
dürtünün, ardında ölümcül bir kuşku var.