Ve savaştım ruhumu esir alan karanlıkla
Bir mumdan güneşi yarattım kalbinde
Isıtmaya çalıştığım o boşluk, hiçlikte
Düşüncesizce ezdin beni kalbinin derinliklerinde
Ama savaştım güneşim sönene kadar
Vazgeçmek korkakların işidir dediler
Bu yüzden düşmedim, dayandım
Acı çekerken haykırdım, duyulmadı
Son anlarım bu savaşımda
Güneşim küçüldü bir mum kadar bile ısı vermiyor
Üşüyorum, yüreğimdeki közden geriye
Kalan o son ısı parçaları yetmiyor.
Hissediyorum ruhuma sızan o korkunç karanlığı
Başından beri beni yok etmek için kullandığın o karanlığı
Karşılıyorum kalbimin girişinde savaşmaktan bitap düşmüş bir halde
Eski bir dostmuş gibi selamlıyorum, hançerini saplarken yüreğime. ELVEDA!