Ruhumu çağırıyor Hacı Bektaş, içimde ise hafif süzülme arzusu...
Âciz م
@Aciz_Insan
·
İnsan bazı yerlerin özlemini gönlünün derinliklerinde hisseder. O yerler kişinin gönlünde özeldir. Gitmezse yüreğinde hüzünler uçuşur. Bu özlem zaman zaman gelir ve insanın yüreğini darlar, düşüncelere daldırır.
Benim için böyle bir yer Hacı Bektaş-ı Veli kabri... Nedense ara ara yüreğime dokunur hem Hacı Bektaş-ı Veli'nin hem de külliyesinin özlemi. Sanki, "ne zaman ziyarete geleceksin" sesleri duyulur kalbimde.
Nasıl ki bir kişi aşk-ı mecâzi ile sevdiği uğrunda her şeyini feda ediyorsa, tâlib-i Hak, aşk-ı hakiki şerbetini içip dost yolunda canından ve malından geçendir.
Bir insanın kendini geliştirmeyi bırakmasını ve kendine has olan özelliklerinden uzaklaşmaya başlamasını, kişinin kendisine karşı olan saygısının kaybolduğunun göstergesi olduğunu düşünmeye başladım.
Talip, gündüzün nübüvvet, gecenin velayet olduğunu bilmeli ve gündüzü kesrette, geceyi ise vahdette geçirmelidir. Yani talip gündüzleri normal işlerine bakmalı, halk içinde olmalı ancak geceleri Hak ile olmalıdır. Çünkü halk ile olmaktan dolayı bir talip yetmiş menzile derece kat etmekten geri kalır, gece Hak ile olmakla bu açığını kapatabilirsin.