İstemeden var oldum ve istemeden yok olacağım . Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.
"Ben onlar için hicbir şey değilim... Hicbir şey değildim...Senelerden beridir aynı evde beraber yaşadık...Bu adam kimdir diye merak etmediler... Şimdi çekip gideceğimden korkuyorlar..."
(Aile tarafından anlaşılamamanın verdiği hasar, sevgi nedir bilmeyen bir ruhun sessiz çığlığıdır)
Dunaynun en basit,en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir!..Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatıyla öteye geçiveriyoruz?
Gerçi etrafları tarafından anlaşılmayan haklarında daima yanlış hükümler verilen insanların zamanla bu yalnızlıklarından bir gurur ve acı bir zevk duymaya başladıklarını biliyordum.