aden
@Adenladen
Ben şuna inanıyorum ki, üç buçuk günlük ömrümüzü kendimize zehir etmemek için ne mazideki hayatımıza ve kaçırdığımız fırsatlara ne de istikbalin olmayacak hülyalarına kulak asmayarak bugünümüze hapsolup yaşamalıyız.
Reklam
Bir akşam, büyük Sloven şair Prešeren'in heykelinin önünden geçerken, onun hayatını aklından geçirdi.
Şair otuz dört yaşındayken bir gün kilisede yeniyetme bir kız görüyor.Julia Primic adındaki bu gencecik kıza derin bir tutkuyla aşık oluyor.Eskiçağ trubadurları gibi bu kıza şiirler yazmaya koyuluyor, onunla evlenme hayalleri kuruyor.
Meğer Julia üst düzey bir ailenin kızıymış, şair -kilisedeki o rastlantıdan sonra- bir daha kıza yaklaşamıyor.Ama o kısacık rastlaşma en güzel şiirlerinin esin kaynağı oluyor ve adının çevresinde bir efsane oluşturuyor.
Ljubljana'daki küçük meydanda bulunan heykelin dümdüz belirli bir noktaya baktığını görürsünüz, o bakışı izlerseniz, meydanın öte yanındaki binalardan birinin taş duvarına oyulmuş bir kadın yüzü fark edersiniz.İşte orası Julia'nın yaşamış olduğu evdir.Prešeren ölümünden sonra bile, sonsuza kadar, ‘İmkansız Aşk'ına bakmayı sürdürecektir.
“Bazen,” demiş, “bir şeyler değişir ve bir daha asla eskisi gibi olmaz. Bu da o zamanlardan biri, Mırın. Hayat bu! Hayat devam ediyor. Biz de devam etmeliyiz.”
Reklam