Ümidini kaybedenin kendini yitirdiği bir dünya burası. Unutma ki güneş var olduğu sürece kalbinin kırıklarından ışıklar süzülür, ruhuna terk olur acılar. Ben ne kadar da karanlıktayım demeyi bırak. Ufkunun koşusunda emeklemeye hakkın yok. Ayağa kalk...
Hayatın canhıraş mücadelesine karşı kimsesiz bir köşede yenilsem kitaplarıma...
Koşuşturmacaya tatlı soluklar getirmeliyim diyorum bugünlerde kendime. Hiçbir mükellefiyet düşünmeden kitap okumayı çok özlediğimi fark ediyorum.
Şiire, fikre ve çileye talibim.
Hayr olsun!
Acılar yaralarımı takvimde her yaprak, ölüm bana ne yakındır ne uzak! Allah Allah nidalarıyla cenkleniyordu yüreğim, ben artık eskisi gibi değilim. Sesimin kırgınlığını anlayamaz insanlık, kalbim suskun kalamaz içimde ölen sayısız mutluluğa. Yazarken can çekiştim.
Her şey bitti.
Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar.
Ne de şeytan, bir günahı,
Seni beklediğim kadar.
Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme, artık neye yarar?
Necip Fazıl Kısakürek