Düşün ki her ân ben değişiyorum, her ân sen değişiyorsun, buna rağmen birbirimizi nasıl tanıyabiliyoruz? Bu kaçan benliklerimizi birbirimizde aramak tecessüsü olmasaydı bir saniye konuşabilir miydik?
Reklam
Dinle, dinle... Ben hiçbir şeye bağlı değilim, sana bağlanabilir miyim? Güvenebilir miyim? Cevap ver!
- Hayır. Hiç kimseye güvenme.
- Ah, bari yalan söyle.
Çıplakları giydirelim, değil mi? Hayır! Doğruyu söyleyeceğim. Güvenme bana, güvenme. Sana bir vazife fikriyle bağlanamam. Hislerime gelince onlara güvenilmez. Fakat dikkat et ki, gene en güvenilecek insan, bunu söyleyebilendir. Buna rağmen güvenme.
Her gün azar azar birini öldürdüğümüz de muhakkaktır. Ve bu “biri” en sevdiğiniz insandır.
İstikbale hükmetmeye kalkmayalım. Yarın mademki doğmamıştır, yoktur. Hiç üzerinde bütün tahminlerimizin kıymeti de hiçtir.
Reklam