Zaten ben daha kimseyi sevemem. Ben şimdi seyahat ediyorum. İnsan yüzlerinde, huylarında dolaşıyorum. Ama bir gün muhakkak seveceğim. Bir gün birisini çok seveceğim… Onu iyi biliyorum.
Biz yalnızız. Yapayalnız!
Kudret Bey, bu yalnızlıkta üşüyormuş gibi küçüldü. Bütün imkanlarını kapatmış bir dünyada tek başına, henüz kaburgalarından Havva’sını çekmemiş bir Âdem çaresizliği içinde bir müddet çırpındı.