Bir dua olsun dudaklarında, karaya çıktığında kalmayacak denizde. Denizin sahibine yalvar. Fırtınanın rabbine. Kitabı aç. Bir âyete tutun: "Sizi karada ve denizde yürüten O'dur..." (Yunus, 22.) O halde aynı şeydir kara ve deniz. Denizdekiler batıyor. Karadakilerin kurtulduğunu kim söylemiş!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ah derinlik sarhoşluğu! Dalgalar kadar taşkın, köpükler kadar sersem, girdaplar kadar duyarsız.
"Gül bağdan gitti, çerçöpü neyleyeyim. Şah şehirde yok, bekçiyi ne yapayım! Güzel bir kafes, güzellik ve sevimlilik bir tûti gibidir. Tûti uçtuktan sonra kafesi ne edeyim!"
Ey meşin kaplı kamus! Cevap mı vereyim? Cevap anahtarı nerde! Ya cevap anahtarları kilitliyorsa.
Kaybettiğimiz zaman mı buluyoruz, bulduğumuz zaman mı kaybediyoruz belli değil. " Dünyada her şeyi, bir gün acıyla kaybetmek için kazanıyoruz" diyor Schiller.