Kentin uğultuyla yaklaşan akşamında herhangi bir yerde olmak istiyorum. Ama kararan gökyüzüyle birlikte, evin sönük ışıklarına, gerilimli, rahatsız havasına dönmek zorundayım.
Herkes mutluyu oynuyor gibi geliyor bana. Başkalarının (onların bakış açısına göre) eksiklerini görüp bunlar ben de yok deyip içten sevinmek mutluluk mu? Hiç sanmıyorum...
Bazı insanlar hiç başlamayan hayatlarının bitmesinden korkarlar... Neyi biriktirebilmişler ki kaybetsinler ? Sen de onlardansın bana göre. Elinde avucunda hiçbir şey kalmamış ama hala yitirmekten korkuyorsun. Kolların boşluğa alışmış ama benimle doldurmaya çalışıyorsun. Bitmişsin ama hiç başlamamış olduğunu anlayamamışsın. Söylenmiş sözleri duymamışsın, şimdi söylenmemişleri dinliyorsun.