Maria
@Adyevus
Sen beni sildin, ben beni.
Bana yazılmış, bir cümlen olsun isterdim...
*Aynayız sonuçta, güzel görünce güzel şeyler yansıtıyoruz.*
71 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Ve şunu da bilirim,
Ve herkes bilsin isterim,
İnsan eliyle yapılan her bir hapishane
Utanç tuğlalarıyla örülmüştür.
Sayfa 53
Onlara, seni senden daha iyi tanıdığım için artık, varlığıyla yokluğu bir olan benden hiç bahsetmezdin...
Senin için her şey bulunduğumuz yerde olmayandı.
"Ne olur, bırak beni!" derdin, böyle anlarda: "Bırak beni; bizim dışımızda başka hayatlar var, başka renkler, başka hazlar, başka umutlar var!... Hepsini görmek, hepsini tek tek yaşamak istiyorum. Ne olur, bırak beni; hayata ve başka sevgilere gecikmek istemiyorum. Ne olur, hiç olmazsa, bir süre zaman tanı, yaşayabileceğim ne varsa, bir an önce yaşamak istiyorum!... Ne olur bırak, beni; bak, hızla geçip gidiyor zaman, ben o hayata yetişmek istiyorum!..."
Benim senin için, olmakla olmamak arası bu varlığım, sana derin bir ıssızlığı ve yokluğu hatırlatıyordu artık... Bende kendi bitişini hiç hak etmediğin sonuna görüyordun... Ben seni koşulsuz sevmekle gidebileceğin o yerleri, o ışıklı ve mutlu iklimleri, eskiden ve şimdiye kadar olanlardan çok farklı şekillerde sevebilme ihtimalinin olacağı insanların sevgisini senden çalıyordum...
Ben konuşan sana değil, ruhunun en karanlık, en izbe yerine gizlediğin kaderine; o izbe, o karanlık yerde, ömrünün en gerçek ama seni hep derinden korkutan sırlarını nüfuz etmeye çalışırken, sen aşkı yıllara ve eşyalara böler, seni derinden korkutan sırlarını bana bırakıp hep uzaklara gitmek isterdin...