Ayşegül Keser
@Aegulk
Görkeme ulaşma çabası insanın yaşam alanını daraltır. Yaşamın kendisini üstün hissedebileceği durumlarla sınırlandırdığından yeni deneyimlere kapalıdır. Sürekli görkem ve kusursuzluk bir ütopyadır. Kusursuzluğun bir tanımı yapılabilmiş olsaydı, bu tanımdaki ölçütlere uyabilen bir kişi herhalde çok sıkıcı olurdu.
Eğer bir insan abartılmış bazı davranışlar gösteriyorsa gerçekte o davranışların tam karşıtı duygular yaşamakta olduğunu düşünmek gerekir.
Bir insanı sevmek, onun gerçeklerini anlamaya çalışmayı da içerir.
Çağdaş toplumlar kendine özgü bir olguyu da birlikte getirmiştir. İnsan eskisinden çok daha fazla sayıda insanla, çok daha kısa süreli, daha yüzeysel ilişkiler kurma eğilimindedir. Bu, soğuk bir günde karşılaşan bir grup kirpinin öyküsüne benzer. Kirpiler ısınabilmek için birbirlerine sokulurlar ama dikenleri birbirlerine batar. Birbirlerinden ayrıldıklarındaysa soğuktan rahatsız olurlar. İleri geri hareket ederek sonunda dikenlerini batırmadan birbirlerini ısıtabilecekleri en uygun uzaklığı bulurlar.