Sahiplenmeye Tereddüt Etmemiz Gereken KitaplarEdebiyat
Bazı kitaplarımız var ki - midem bulana bulana sahipleniyorum -, iğrençler. Sahiplenmeye tereddüt etmemiz gereken kitaplar bunlar, malûm pek yeteneksiz yazarların kavanoz fasulyeymiş gibi çıkarıverdiği facialar bunlar. Kadına, ilişkilere, üslûba pek önem vermeyen, aynı kategoride kalmaya mahkûm yazarlar bunlar.
Verimlilik dışında bir şey yok bunlarda; ancak o da tartışılır. Çünkü verimlilik eğer ki bir sanat için değilse fevkalade, sanat içinse bir rezalettir; bir cinayettir. O kadar fazla kitap çıkarmaya uğraşıyorlar ve gencecik kızlara bu kitaplardaki temalar yutturuluyor ki insan n'apsın da eleştirsin? Malûm yazarların çoğu kadın, ama kadına köpek, bir obje, bir kaynak olarak davranıyorlar, normalde savunmaları şart olan şeylerin karşısına geçiyorlar.
Benim çevremde pekâlâ fazla bu kitapları okuyan kişiler var, çoğu da kız, ve bu kızlar gerçekten bu yazarları takip ediyor, kitaplarını bekliyor, kitapları çıkınca heyecanla satın alıyor, bir kez bile düşünmeden ve eğer uyarırsan garip bir savunmayla karşı çıkıyorlar ki anlatamam; aynı kızlar küçücük yaşlarında sevgili yapmaya çalışmış kızlar, aynı kızlar gelecekte evlenince bu şeylere alışmış olan kızlar olacak.
Sadece ama sadece bu kitabı yazanlar, üretenler bir şey kazanıyor: o da para zaten. O kadar onurlu gözükseler haddizatında yazmaktan aldıkları bir haz yahut mutluluk hissiyatı yok, bomboş şeyler yazıp usûle dikkat etmiyor: ondan önceki yazanları okumayıp kendi ürettiklerini bir başyapıt sanıyorlar.
Bu çoğu kitapta aşk var, ki aşk temasına da karşı değilim esasında. Çünkü okuduğumuz çoğu kitapta aşk konusu var, ve eğer doğru yapılır ise, fevkalade bir kitap ortaya çıkabilir.
Tartışılır ama bu kitaplarda aşk aşk bile değil, erkek ilgi göstermez, kız saplantılı âşık olur ve daha nice nice saçma kurgu
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yeşil KentŞiir
Bütün üstü bağlı,
Götürür onu kağnı,
Yedirirler onu,
Biter yakında.
Yeşil Kent ağlama, korkma,
Gelip gider hüzünlenme boşuna,
Akıtırlar azıcık kan,
Ağaçlarını dövüp,
Kağnılara bölerler,
Yedirirler seni,
Bitersin yakında.
Düpedüz öldürürler
Yedirirler
Bir şey yapmaz insanlar.
Ağlama Yeşil Kent,
Gelip gider onlar,
Geçicidir onlar,
Güler, söz verirler,
Lakin birkaç sanayi bölgesi için
Yedirirler seni.
Üzülme, Yeşil Kent.
Ah be, ağaçların ne güzel Yeşil Kent.
Gülümsetirler belki,
Yedirenler olmasa.
Yeşil Kent ağlama korkma,
Gelip gider onlar, o yüzden hüzünlenme boşuna.
İğne Battı Mı ParçalarŞiir
Işıl ışıl duran zemin,
Gözlerini alamazsın lakin zehir.
Duvarlarımızı örmüş ulu zemin,
Gözlerini alamazsın ancak zehir.
Mehtaplı bir gece üstümüzde durur,
Ancak sen, ben, zemine bakarız.
Gözlerimizi çekemeyi, sanki mehtap zehirdir.
Ulu zemin elini kaldırır, yer parçalanır.
Elindeki nesne girer her tarafına,
Bacaklarına, ayaklarına, ön lobuna.
Nesnenin ucu keskin,
Battı mı parçalar gözlerini.
Masmavi zemin her zaman kendisini sana çeker.
Zehir zemin, kötü zemin dersin lakin,
Bir ders, bilgi çıkaramazsın,
Ah yazık kâtip.
Masmavi kollarındaki iğneler,
Tek tek girerler, iğneler.
Battı, sokulurlar.
Avaz avaz bağırırsın, ah yazık kâtip.
Elinden çıkacak başka dünyalar,
Dokunabilsek kâğıda,
İğneye kurban düşmesek,
Bağırmasak, ağlamasak,
Üzülmesek, dokunabilsek kâğıda, kâtipler.
Yakın/UzakŞiir
Ormanların içinde,
Kuşların ötüş denizinin dalgalarında,
Yakın, ama uzak,
Bir cennet var, bekle, görürsün.
Bölünmüşlerin içinde,
Kasvet denizinin dalgalarında,
Ormandaki kuşlar öter,
Biri bizi böler.
Kitabı kalemi eline almış,
Denizden çıkıp hayatta kalmış.
Boğulmuş, dayanamamış,
Hemencecik başka diyarlara uçmuş.
Yakın, uzak, ileri, geri,
Çarpışmadan evvel yaparız belki.
Olamaz ki, neler yapacağız ki?
Bizler, yakın, uzakları, bölmüşler.
Kılıcı kalkanı eline al,
Kalemini kitabını al,
Zihnindeki vâl yıkılsın.
Boğulmuş, dayanamamış,
Yakın uzak,
Çarpışmadan evvel başarırız belki.
Kuşların ötüş denizinin dalgalarında,
O cenneti birlikte görürüz belki.