Çok Beğenmedim, Kurgusu Sade
Miyase Sertbarut'un genelde yazılarını bundan daha karışık olarak hatırlıyordum, uzun süre okumamıştım kitaplarını ama, Sisin Sakladıkları, (eğer ikincisi de böyleyse) çok sade bir hikaye, ve düz bir kurgusu var. Evet, bir çocuk kitabından bir başyapıt beklemiyorum, ama üzerine çalışılırsa Kapiland'ın Kobayları'nın hikayesi gibi olabilir.
(Ağır olmasa da: SPOILER)
Hazır demişken konuşuyum, Kapilan'ın Kobayları serisi, bu kitaba gayet de açık olarak bağlantılı. Bence fikir olarak temelini oluşturmuş olabilir 2014 yılında çıkmış olan serinin. KK'nin hikayesi gayet birden fazla hikaye barındıran, ve karakterlerin gerçekten arkasında bir motivasyonu olduğunu gösteriyordu. 2004'de çıkmış SS, b ütün sorunları yanında bence eğer farklı bir yönden daha fazla karakterle yapılsa güzel olabilirdi. Çocuk adamlar misal, daha çok bir yetişkinin vücudunda bir çocuk olmanın getirdiği üzgünlüğe dalabilirdik, onun yerine kitabın yarısı, iki ergenin kavgasıyla geçiyor, Mavi Karga kendisini çok sansa da, kendisinin şımarmış bir ergenden bir farkı olmadığını neredeyse hiç fark etmiyor. İlay'ın karakterini tuvale boya atıp da anlatabilirim, ve Fuat ise ChatGPT tarafından yazılmış bir robot gibi bir duygusal dünyaya sahip. Kutsiye Teyze'mizin tek karakteristik özelliğinin ise traktör sürebilmesi ve biraz da olsa şüpheli olması. Onun yanında bütün kitapta Dabbeymişçesine suçlanan Kadir Bey'i, veya (nedense bir şeyi var bu kadının bu insanlarla ya) Fİnlandiya'lı adam hakkında bile konuşmuyorum.
Kitabı okuyun, ama okurken de bunun sadece çocukların bir haftasını doldurmak için yazıldığını unutmayın.
Affan
biraz agresifleşmiş olabilirim sona doğru, özür diler, iyi okumalar dilerim :)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne zor bu kitabı okumak. Ya da benim canım çok acıdı, ben dayanamadım bilemiyorum. Belki de buna benzer hikayelerin gerçekliğini, çokluğunu bildiğimden... Girişte yazayım fikrimi. Her çocuk kaldıramaz bu kitabı. Okutacaksanız, lütfen önce siz okuyun, kaldıracağına inanıyorsanız öyle okutun. Zira ben yürek daralmaları eşliğinde zor bitirdim.
On üç yaşında, yetiştirme yurdunda büyümüş Ece'nin, aslında Ecelerin hikayesi bu. Ece'nin dilinden, tuttuğu günlüğe aktardıklarından oluşuyor roman. Günlük; tarih atılarak günü gününe yaşananlar şeklinde değil, daha çok Ece'nin duygularını ve düşüncelerini aktardığı bölümler halinde oluşturulmuş. "Lülüfer" adını vermiş günlüğüne, nilüferleri çok sevdiği için. Ece daha bebekken manidar bir biçimde "Hayat" Apartmanı'nın girişine bırakılmış.
Ailesini tanımayan, onların izlerini bulma şansı olmayan; ailesini yitirmiş ya da ailesinin yanından alınmış çocukların, aile özleminin dışındaki ortak sorunlara da değinmiş yazar. En başı da maalesef cinsel istismar çekiyor. Basit bir dille, üstü örtülü de olsa yeterince acıtarak, birbirinden farklı iki olayla anlatıyor. İki olayın ortak noktası da çocukların buna yakınları, yakın gördükleri vasıtasıyla maruz kalması. İkisinde de eleştirisi aynı: Yetkili addedilenlerin suçluların cezalandırılmasını sağlamak, olayları çözmek yerine "aman başımız ağrımasın"cılık yapmaları. Olayı çözmek isteyenlerin tehdit edilmesi, sinmesi, susması. Tabii bu eleştiriyi yaparken susmayanların, korkmayanların başarısıyla örnek oluşturmak istemiş çocuklara. Bu tür durumlarda susmayın, saklamayın demiş ki bunu da bir karaktere birkaç kez söylettiği "Suçlu olan biz değiliz, o. Onun korkması gerek." sözleriyle vurgulamış.
Bunun dışında elbette ev özlemi; kardeş, anne, baba, sevgi, ilgi ihtiyacı, arayışı; dışarıdan
Affan
biraz ağır gelmiş gibi... satın alıyorum