Ayrılık ve sürgün bir solma ve çiçeklenmedir. Bir ölüm ve yeniden doğuştur. Bir unutuluş ve unutulması mümkün olmayan bir ölümsüzlüktür. Bir insanlık trajedisi ve zamanla mekanın tümden unutulduğu renkli bir insanlık geçididir.
“Bir halkın, bir milletin başına gelebilecek en kötü şey felsefi, ilmi ve edebi sessizliktir. Tarih şahittir ki kitapsız, kütüphanesiz milletler ve halklar zamanın tozlu raflarında yerlerini alacaklardır.”
El ele tutuşmuş kirpiklerimiz
Bakıyorduk göğün sen kokan saçlarına
Oysaki;
Aynı toprağın farklı meyveleriydik
Kimimiz acı kimimiz mayhoş
Ah gözleriyle denize renk veren kadınım
Senle ben farklı şiirin aynı cümleleriydik meğer...