Bu axşam da masam tək nəfərlik.
Qarşım boş,
Yeməyim boyat,
Çayım soyuq..
Başımdan boynuma,
alnıma sallanır
qara dalğalar.
Üzümdə kədərdən sıx meşə..
Əşyalarla dolu bu ev,
mənlə boş.
İştaham yox,
gözlərim ac..
Masamda,
duvarlarda,
pərdələrdə
gözlərimin diş izi..
Sən bu evin xəyali sakini..
Mənsə diri ölü.
çiliklənmiş şüşə kimi
Bütün olmam çox çətin.
Bu şəhərin iqlimini dəyişib,
nüfuzunu 1 nəfərə endirən
Umid işigina külək olan
təmənnalar..
hər içə çəkişimdə
bu zolaqlı tüstüler
üsyanıymiş ağciyərlərin,
mən sanırdım
kömək edə biləcək
siqaretlər..