Vaxt var idi Əlizamanın ayda bir kərə üzünə gülümsünməsi, ayda bircə dəfə ona xoş söz deməsi qolunu-qanadını açırdı, onu dünyanın ən xoşbəxt məxluquna döndərirdi. İndisə o, Əlizamanın ölüsünə də yiyə durmaq, Əlizamanın meyitini də bu evə qoymaq istəmirdi.