Ayşegül aydın
@Agneta
Ah, şu öyle kesin, kalbimiz mutluluğunu yalnız kendisi yapar.
-werther-
Diş hekimi
Lisans
22 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Saman SarısıEdebiyat
ve işte Kırakof şehrinde Kapris Barı
vakit hızla ilerliyor gece yarılarına yaklaşıyoruz
ayrılık masanın üstündeydi kahve bardağınla limonatamın arasında
onu oraya sen koydun
bir taş kuyunun dibindeki suydu
bakıyorum eğilip
bir koca kişi gülümsüyor bir buluta belli belirsiz
sesleniyorum
seni yitirmiş geri dönüyor sesimin yankıları
ayrılık masanın üstündeydi cıgara paketinde
gözlüklü garson getirdi onu ama sen ısmarladın
kıvrılan bir dumandı gözlerinin içinde senin
cıgaranın ucunda senin
ve hoşça kal demeğe hazır olan avucunda
ayrılık masanın üstünde dirseğini dayadığın yerdeydi
aklından geçenlerdeydi ayrılık
benden gizlediklerinde gizlemediklerinde
ayrılık rahatlığındaydı senin
senin güvenindeydi bana
büyük korkundaydı ayrılık
birdenbire kapın açılır gibi sevdalanmak birilerine ansızın
oysa beni seviyorsun ama bunun farkında değilsin
ayrılık bunu farketmeyişindeydi senin
ayrılık kurtulmuştu yerçekiminden ağırlığı yoktu tüy gibiydi diyemem
tüyün de ağırlığı var ayrılığın ağırlığı yoktu ama kendisi vardı 
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet RanSelvi Boylum Al YazmalımSinema
“Mutluluk bu muydu?
Mutluluk neydi ben bilmezdim.
O vardı bir zamanlar, onu sevmiştim.
Sevgi o muydu?
Sevgi neydi?
Coşkun akan dere, sonbahar rüzgarıyla ürperen yapraklar, cama vurup dağılan yağmur damlaları, bir yürek çarpıntısı...
Sonunda coşkun dere durulur, yapraklar kurur dökülür, yağmur diner, güneş çıkardı.
Sevgi neydi?
Sevgi; sahip çıkan, dost, sıcak insan eli, insan emeğiydi.
Sevgi iyilikti, dostluktu.
Sevgi emekti.”
SPOİLER İÇERİR
Küçük bir çocuk, doğrusu beş ama yalandan altı yaşında, kalabalık ailesinde o minik bedenine şiddetle dokunmayan,bir tek ondan da miniği Kral Luis kalmış ki zaten o da minik abisinin meleği. Ve o bedende öyle koca bir yürek taşıyor ki, tüm dünyayı sevebilecek kudrette.
Çocuk Zeze.. nasıl sığdırdın söylesene içine, o hayalleri? Nasıl bir dünya yarattın kendine?
Mutlu mu olmak istiyoruz hiç bir sebep yokken elimizde? Zeze anlatır bize, kayda değmez gözükenlerin aslında nasılda sevinç yüklü olduğunu.
Dostumuz mu kalmamış,sır tutsun, yanımızda olsun, en saçma fikirlerimizi dinlesin?
Zeze anlatır bize doğa en yakın dost, sırdaş; bazen bir yarasa, bazen bir bok böceği, bazen şeker portakalı fidanıyla.
Şarkı söyleyebilirsin içinden, tabii yüreğinde bir kuş varsa eğer, ama bil ki büyüdüğünde içinden söküp, uçuracaksın o kuşu.
Bitmek tükenmek bilmez heyecanı ve merağıyla, sanki her şeyi yeni keşfedermişçesine etrafına duyduğu ilgiyle, o en iyi yanıyla verdiği zeki cevaplarıyla, aslında hepimizin kendi içinde asla büyütmeyeceği o çocuk, Zeze.
Sevgi emekti, Zeze o çocuk bedenine rağmen, belki bunu çoğu yetişkinden daha iyi biliyordu.
Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
