Biz hepimiz
Bir mutsuzluk töreninde
Varlığıyla yaralı
Birer yeryüzü ağrısıyız.
Gözlerimizde
Boğulmuş birer yeraltı fotoğrafı
Bir ışıklı kalabalık ağzımızda
Boşluğa tanrılar yontuyoruz.
Kendi olarak, sana gelen
sana gereksinimi olmadan, seni isteyen
sensiz de olabilecekken, senin ile olmayı seçen
kendi olmasını, senin ile olmaya bağlayan
O,işte...
Bütün ışıklara karşı geldi
yaktığım bu mum
Neyin nereden geçişiydi
aktığım o kum
Bir aydınlık geçit, bir kedi
sakladığım o kurum
Zamanın ötesinde bir şimdi
sakındığım bu durum.