Spoiler
Gerçekten mahvoldum. Uzun zamandır bir kitapta ağlamıyordum…
K’yi çok sevmiştim. Kendi dünyasında yaşayan, mantıkla hareket eden, iradesi güçlü insanların aşka yenilmesi beni çok üzüyor… Aslında sadece aşkını kaybettiği için intihar etti demek olayı basitleştirir belki de. Bunun çok daha üzücüsünü yaşadı bence. Hayattaki tek yakınında öyle bir darbe aldı ki yalnızlığın baki kaldığı düşüncesine dayanamayıp yaşama devam etmek istemedi…
İyi ve kötü çok güzel aktarılmıştı. Hocanın ölümüne dair ilk cümleleri okuyunca gerçekten çok üzüldüm. Çünkü bence iyi biriydi. Her ne kadar kendisi geçmişinin kötülüğünden bahsetse de ben ona inanmıyordum ve hep o abartmıştır diyordum AMA okudukça o kadar sinirlendim ve o kadar hak verdim ki ölümüne, bu zamana kadar yaşamış olması bile beni sinirlendirdi (ki yaşayan bir ölü olmasına rağmen) Yaptıkladını öğrendikçe benim için o gerçekten ölmeyi hak eden kötü birine evrildi.
Soseki’nin hep abartıldığını düşünür, kitaplarından çok da etkilenmezdim. Ama bu gerçekten başarı eseri olmuş. “Gönül” ismine yakışır bir duygu kitabı olmuş. Neredeyse her anında yazılan tüm duyguları hissettim. Çok güzeldi.