İnsan herkesi affedebilir,
Ama kendini kandırdığı zamanları unutamaz.
Çünkü en ağır hata,
Başkalarına değil,
Yanlış insanlara verdiğin değere yapılan yatırımdır.
Bir musalla taşında uyandım ben,
Gözümde gecenin külü, isi var.
Ne bir dost eliydi ne sıcak nefes,
Yalnız ecelimin ayak sesi var.
Tenimde dünyanın son ürpertisi,
Dudakta yarım bir duanın tadı.
İçimde susarak büyür ayrılık,
Başımda gök değil, toprağın adı.
Bir ince sızıydı kalan dünyadan,
Annemin sesiydi uzakta kalan.
Toprağın altında değildim sanki,
Kalbimde kapanmış bir eski zaman.
Bir musalla taşında uyandım ben,
Ölüm yüzüme tuttu aynasını.
Sandığım ne varsa döküldü birden,
Bir solukmuş ömrüm, geç kaldım, öldüm.
Ahmet Erol
Her gülüş sıcak değildir; bazıları insanı daha çok üşütür. Çünkü kimi tebessümler samimiyet taşımaz, yalnızca mesafe saklar. İnsan bazen bir bakışın içindeki soğukluğu, açık bir düşmanlıktan daha derin hisseder. En çok da yüzünde gülümseme taşıyıp kalbinde yer vermeyenler yorar insanı. Ahmet Erol