İnsanlar özlərini sevmədiyi halda başqalarını sevməyə cəhd edirlər. Digərlərini necə sevəcəksən? Səndə olmayan bir şeyi
paylaşa bilməzsən. Sadəcə, özündə olanları başqasına verə
bilərsən.
Beləliklə, sevgiyə gedən ilk və ən təməl addım içərisində öz
olmadan özünü sevməkdir.
Olmaq istəmədiyin bir şey olmaq, birlikdə olmaq istəmədiyin bir adamla olmaq, etmək istəmədiyin bir şeyi etmək bütün
bədbəxtliklərin təməlidir. Cəmiyyət bir tərəfdən hər kəsi bədbəxt edir, eyni cəmiyyət digər tərəfdən isə bu bədbəxtliyi – ən azından ictimai və açıq şəkildə göstərməməyini tələb edir. Bu sənin şəxsi məsələndir. Amma onlar yaradıblar! Bu əslində ictimai bir
məsələdir, özəl deyil. Səni bədbəxt günə qoyan bu cəmiyyət sonda sənə belə deyir: “Sənin bədbəxtliyin sənə aiddir. Buna görə də çölə
çıxdıqda gülümsə. Qəmgin üzünü heç kimə göstərmə”. Bunu etika,
tərbiyə, mədəniyyət adlandırırlar. Amma bəsit şəkildə desək, bu ikiüzlülükdür.
Həyat haradasa səni gözləmir, o daxilində baş verir.
Gələcəkdə çatacağın bir şey deyil, o indi, burada, bu dəqiqədədir –
nəfəs alış-verişində, qanında dövr edir, ürəyində döyünür.