İnsan en çaresiz anlarında inanmak istiyordu,karanlığın aslında aydınlık olduğuna.Bir yalana,bir dolana,bir hayale,bir rüyaya,bir kurmacaya,bir düzmeceye,bir düzenbazlığa,bir sahtekârlığa...Adına ne derseniz deyin,bilin ki insan en çaresiz anlarında inanmak istemiyordu gerçeklere.Bunu fark ettiğim an,kendi gerçeğimden koşarak kaçmaya çalıştığım andı.
Əfsus ki,həyatın neqativlərini pozitivə dönmək zərurəti gözləmir.Həyatdakı neqativlər vaxtsız ölmürlər,sonadək yaşayıb öz əcəlləri ilə ölür,hətta bəzən dünyanı tutub uzunömürlülər,lap elə ölməzlər kimi yaşamaqda davam edirlər.
Otobüsün en arkasında,sınıfın en sığ köşesinde,hastane koridorlarının en tenha tarafında oturanlar,bekleyenler bilir içimize attıklarımızın ne kadar ağır olduğunu.