Ayşenur
@Ailurophilew
Ah! varlığımız,
dünyanın göğsünde,
bir keder.
open.spotify.com/user/e1a16x7g9d...
Yalnızlık dinmeyen bir sızıdırİnceleme
Annesi babası onu küçükken terk etmiş, evde sadece dedesi tarafından sevilen küçük bir çocuk düşünün. Tek mutluluğu dedesi tarafından anlatılan hikayeler. Çocuğun en büyük hayallerinden biri balık olup yüzerek beyaz geminin içindeki babasına ulaşmak. Her gün iletişim de kurduğu yakın arkadaşı dürbünle bu beyaz gemiyi inceler.
Kötü karakter olan Orozkul teyzesini döven, evde huzur vermeyen sürekli kavga çıkaran bir tiptir. Kimse ona karşı çıkamaz. Bir gün Orozkul ve dede iş yaparken o civarlarda uzun süredir görülmeyen maralları görürler. Bunun üzerine Orozkul geyikleri katleder, dede buna çok üzülür ve ilk defa o gün içer. Çocuk dedesini baygın halinde seslenir seslenir fakat onu uyandıramaz. Daha sonra çocuk ırmağın soğuk suyuna kendini bırakır. Kimse çocuğun balık olup ırmakta yüzmeye başladığını bilmez.
“Ama durmadın, gittin. Hiçbir zaman balık olamayacağını bilmiyor muydun? Isık-Göl’e kadar yüzemeyeceğini, ona ‘Merhaba beyaz gemi, ben geldim!’ diyemeyeceğini düşünmedin mi küçük çocuk?”
Cengiz Aytmatov’un okuduğum ilk kitabıydı ve çok sevdim kalemini. Kitabın konusu,işleyişi akıcıydı beni asla sıkmadı. Yalnızlık, hayaller, acımasız insanlar her şey vardı kitapta. Sonu ne kadar üzücü olursa olsun hayatta her zaman iyiler kazanamaz. Gerçekçi ve güzel bir romandı. Okuyup dersler çıkarılması gerekilen bir kitap. Tavsiye ederim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Fark etmek acıydı ama gerekliydiİnceleme
Puan vermedi
Christy Brown felçli bir şekilde doğmuş sadece sol ayağını kullanabilen bir çocuktur. Aslında yazarında hayatı olan bu roman Christy’nin çektiği zorluklar, kendi içine kapanması, aşık olması, umutsuzlukları, umutları gibi içinde yaşadığı duyguları bize yansıtıyor. Okurken bazı yerlerde duygulandığım, aşık olduğunda sevindiğim bir roman oldu. Christy’nin kendisi gibi engelli kişileri görünce dünya da tek olmadığını anlaması, tedaviye başlama süreci, kendi hayatını kaleme dökmek isterken geçirdiği süreç. Okurken beni hiç sıkmayan oldukça akıcı ve empati yapmak açısından kesinlikle okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Çok gülen bir insan, aynı zamanda çok ağlayan değil midir?İnceleme
Osamu Dazai’nin okuduğum 2. kitabı. Yazar inişli çıkışlı hayatını İnsanlığımı Yitirirken kitabına daha çok yansıtmış. Bu kitap ona nazaran daha pozitif bi kitaptı. Kitap Tarkakuşu lakabıyla anılan yaşamdan umutsuz ve tüberküloz hastası olan bir gencin gittiği bir sağlık dojosunda yaşadıklarını arkadaşına anlattığı mektuplardan oluşuyor.
Kitabın ismi olan Pandora’nın Kutusu’nu anlatmıyor esasen kitapta. Antik Yunan efsanelerinde geçen Pandora’nın Kutusu’nun hikayesi şöyledir: Açılmaması gereken kutu açılır açılmaz hastalık, keder, kıskançlık, açgözlülük, şüphe, ihanet, açlık ve kin gibi akla gelebilecek her türlü kötülük ve uğursuzluk kutudan sürünerek kaçmış, gökyüzünü kaplayarak uçup gitmiş. Bundan sonra, insanlar ne yazık ki sonsuza kadar sefalet içinde acı çekip kıvranmak zorunda kalmış. Ancak kutunun köşesinde haşhaş tanesi kadar küçük, parıldayan bir taş kalmış ve taşın üzerine belli belirsiz “umut” kelimesi yazılıymış. Pandora’nın Kutusuyla hikayemizin bağlantısıda bu “umut” yazısıdır işte. İkinci Dünya Savaşı sonrasında mağlup olan Japonya’nın kendisini tıpkı o zamanlar tekrar inşa etmeye çalıştığı gibi Tarlakuşu’da hayatı için aynısını yapmaya çalışmaktadır. Yaşam hakkında umutsuzluklarını ve ölüm arzusunu yenmeye çalıştığı kendimize de bir şeyler çıkarmamız gereken güzel, akıcı bir romandı.
Arkadaşlarımın hediyesi sayesinde okumuştum. Okumama vesile oldukları için teşekkür ediyorum :)