Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışda insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi her halde " BU ÖYLE OLMAYABİLİRDİ" düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.
Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş.
Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikden sonra, ben dünyada ancak kof bir cevis tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.