Aysel Zulfugarova
@Aisellz
Azerbaijan,Baku, 13 Temmuz 2000
92 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi
“Eylül” türk ədəbiyyatında ilk psixoloji roman kimi tanınır, amma oxucuya sadəcə ədəbiyyat tarixi dəyəri vermir. Bu əsər sevginin nə qədər gözəl olduğu qədər, onu dilə gətirməyin nə qədər çətin ola biləcəyini də hiss etdirir. Suad ilə Necibin arasında yaşanan duyğular bir baxışda anlaşılsa da, heç vaxt sözlərlə ifadə olunmur.
Obrazların daxili monoloqları, vicdan əzabı, yaşadığı duyğu dəyişimləri o qədər ustalıqla qələmə alınıb ki.. Stefan Zweig havası duyulur desəm yalan olmaz.
Obrazlara qarşı empatiya qurmağa çalışırsan, amma eyni zamanda da, qınayırsan. "Sevgi azaddır" düşüncəsini dəstəkləmədiyini görürsən elə bil. Sükut isə onların sevgisinin ən böyük anlaşılma dilinə çevrilir. Payız isə bu hekayədə sadəcə mövsüm deyil, sevginin soluşunu, daxildəki iztirabı və çarəsizliyi simvolizə edir. Əsərin sonunda xoşbəxtlik deyil, yaşanmamış, amma dərin bir sevginin hüznü ilə qalır.
Reklam
Puan vermedi
"Off, Dostodu da, hər kəs çox şişirdir" deyirəm, amma elə sevirəm ki qələmini...artıq oxumadığım 2-3 əsəri qalıb.
Yazarın ilk kitabıdır "Yoxsul İnsanlar" əsəri və nədənsə çox insam sevmir, amma mən çox sevdim. Sevdiyim nə idi soruşsanız, əlbəttə, mənə yaşatdığı hisslər.
Əsərin mərkəzində Makar Devuşkin və Varvara Dobroselovanın məktublaşmaları dayanır. Onların gündəlik həyatdakı xırda sevincləri, böyük iztirabları, sarsıdıcı yoxsulluq gerçəkliyi bizə təqdim olunur. Mənə görə isə, kitabdakı əsas mövzular dedikdə ağlıma, "yoxsulluq və alçaldılma", "məhəbbət və mərhəmət", bir də "kiçik insanların böyük dramı" gəlir.
Dosto mənim üçün, sadə, kiçik insanların hiss etdiklərini böyük ədəbiyyata gətirən yazardır. Əsərin əsas məğzi də elə bundan ibarətdir. Kiçik insanların böyük dərdləri.. əsər göstərir ki, kasıblıq, yoxsulluq təkcə maddi vəziyyət yox, həm də qəlbin sınmasıdır baş qəhərəmanlar nə yaşasalar da, qəlblərindəki o mərhəmət hissini itirmirdilər. Bəs elə, bizi biz edən də mərhəmət deyil mi..
"Sıfır nöqtəsində olmaq" nə deməkdir heç bilirsiz? Təəssüf ki, hal hazırda dünyanın harasındasa qadınlar sıfır nöqtəsindədir. Yəni, öz azadlıqlarının fərqində olmadan, ya da fərqində olduğu halda savaşa bilməyənlərdir..Bilmirəm, sanki bir qadının ən böyük günahı qadın olmaq imiş əsərdə.
Firdevs adlı qadının hekayəsindən bəhs edilir. Bəhs edilən hekayənin gerçəkliyi isə başqa bir sarsıntı yaradır insanda. Uşaqlıqdan ailəsindən sevgi görməyən, yaxınları tərəfindən t*cizə, istismara məruz qalan bir uşaq, böyüyür. Uşaqlıqda yaşadıqları hadisələrə görə "yox" deyə bilməyən qız, necə böyüdüyü zaman fərqində olsun özünün? :(
Cəmiyyət adlandırdığımız bu insanlar toplusu çox qəribədir. Əsərdə də cəmiyyətin Firdevsə nələr etdiyinin şahidi oluruq. Cəmiyyət dediyim, yəni kişilərin:)
Nawal El Saadawi qadının səsini boğan patriarxal dünyanı əsərində gözəl bir şəkildə ifşa edir və qadının azadlıq mübarizəsinin necə sərt, amma eyni zamanda ümidverici olduğunu göstərir. Kitabda qadının hekayəsi təkcə acıdan ibarət deyil, həm də dirənişdən və azadlıq arzusundan ibarətdir. Ümid edirəm, bütün qadınlar özlərinin, sərhdələrinin, azadlıqlarının fərqində olar və onlar üçün savaşmaya dəyməyəcək belə cəmiyyətdə yaşayarlar.
Kitab təxəyyülün məhsuludur, amma hisslər danışıb,kağıza töküləndə bəs necə? Şübhəsiz ki, itki çox bərbad, üzücü bir şeydir. Amma bir filmdə eşitmişdim ki, itkilərin ən pisi övlad itkisidir. Əsər də məhz bundan ibarətdir.
Qeyd edim ki, əsər şairin həyatında baş vermiş bie hadisədir. 2015-ci ildə müəmmalı bir şəkildə 25 oğlunu itirir və ona dair olan bütün hisslərini qələmə tökür. Bir ananın övlad itkisindən ağır çox az şey var.
Əsər bir az şeirlər, bir az qeydlərdən ibarətdir və sıralama bir şəkildə davam edir, hansı ki, ilk başda öIüm xəbərini aldığının qeydlərini, daha sonra yas dönəminin qeydlərini aparır. Ən sonda isə xatirələri danışır. Sonda hər şey xatirə olaraq qalmır mı?:)
Əsərdə, həm fəlsəfə, bir az da hər şeydən var. Hisslərimizi üzgün olanda qələmə tökəndə necə fərqli olduğunu görürük bu əsərdə. Bir ananın oğul itkisini yalnız sözlərlə deyil, susqunluqlarla, parçalanmış cümlələrlə danışır. Ölümün götürdüyü hər şeyə qarşı, yaddaş və sevgi ilə müqavimət göstərir. Bu kitab oxucuya öyrədir ki, itki heç vaxt tam bitmir, amma onun içində yaşamağın, xatirələrlə nəfəs almanın yolu var.
Carl’ın Kitabı: Ölüm Senden Bir Şey Aldığında Onu Geri VerNaja Marie Aidt · Everest Yayınları · 2022242 okunma
Puan vermedi
Əsəri bitirdikdən sonra uzun müddət kimin haqlı, kimin günahkar olduğunu düşünə bilmədim. Çünki Boy sadəcə bir uşağın hekayəsi deyil, görünməyən travmaların, susqunluğun və sevgidəki səhvlərin faciəsidir.
Valideyn övlad münasibətləri ilə yanaşı, şagird-müəllim münasibətlərinin də fərqinə vardım. Bir müəllimin baxışı, bir cümləsi, ya da susqunluğu bir uşağın yaddaşında ömürlük iz buraxa bilər. Boy əsərində müəllimlər isə ya laqeyd, ya sərt və tələbkar, ya da tamamilə duyğusuz tiplərdə təsvir olunurlar.
Heç kəsi qınaya bilmirəm çünki bəzən ən ağır zərbələri sevgi adıyla alırıq. Bu əsər mənə bir çox şey öyrətdi, hansı ki, valideyn olmaq, sevmək deyil,başa düşməkdir. Bəzən övladlar “mükəmməl” ana ataya yox, sadəcə dinləyən və qəbul edən böyüklərə ehtiyac duyur.
Reklam