Esra T.
@AkademikLilith
Hayatımız boyunca bu soruyu belki de en az bir defada olsa sorarız kendimize. Deli olmak ne demek? Delilik ile akıllı olmanın o ince çizgisinin sınırlarında dolaşmayanımız var mıdır ki? Zedka’nın da dediği gibi: “Deha/dahi olanların birer deli olduğunu iddia etmezler mi?” Uçlarda dolaşmak bence ancak delilerin harcıdır zaten. Akıllı olanlar konfor alanından kolay kolay kaçamazlar. Ama deliler? Uçları “delicesine” yaşar ve belki de kelimenin gerçek anlamıyla da yaşamak buna denir. Hayatımızı idame ettirmek, konfor alanlarımızda kalarak geleceğimizi garantiye almak, mesleklerimizi tamı tamına icra etmek ve daha nicesi… Tam da biz akıllılara uyan bir yaşam. Akıllı köleler olmayı deliren özgürler olmaya tercih ediyoruz.
Kendini öldürmek isteyen Veronika’nın başka Veronikaları keşfetmeyi kaçırma ihtimalinin getirdiği bir iç sıkılması. Ulus Baker’in şu ifadesini getirdi aklıma:
“Leibniz şunu diyordu: Tanrı günah işleyen bir Adem yaratmadı. Adem’i yarattı ama Adem’in içinde günah işleyeceği bir dünyayı da yarattı. Bu Adem’in dünyası. Adem’in içerisinde, yerleştiği sonsuz sayıda başka dünyalar var: “Adem’in Mümkün Dünyaları.”
Veronika’nın ruhuyla baş başa bırakıyor bizi Coelho… Eserinde yolculuk ettiğimiz şey aslında tamamen bir “anlam arayışı”
Bu mümkün dünyalarımızda aradığımız anlamlar… Hep bir anlam eksikliği, anlam arayışı... Cevap bulursa ne âlâ, peki ya bulamazsa? Bazen tüm koşullar uygunken bile mutlu olamıyor insan. Ya da mutluluğun ne olduğunu biz değil toplum standartları belirliyor. İyi bir işin varsa mutlu olmalısın, paran varsa mutlu olmalısın, toplum tarafından kabul görüyorsan mutlu olmalısın... Böylece biz değil toplum standartları mutlu oluyor. Mutluluk bir görev halini alıyor. Ve bir gün fark ediyorsun ki tüm bunlar seni gerçekten mutlu etmiyor. Yine
