Özlem AKBULUT
@Akbulutozlem
Matematik Öğretmeni
Gazi Üniversitesi
192 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Shakespeare'in en büyük acısı...
1580'lerde, İngiltere de yaşayan çiftimizin üç çocuğu olur. Önce Susan, ardından ikiz olan Hamnet ve Judith doğar.
Hamnet on bir yaşında vebadan ölür. Dört yıl kadar sonra, babası Hamlet adında bir oyun yazar.
Bu oyunda babasının, oğlunun yerine geçerek oğlunu hayata döndürüp kendisi ölmüş; ölümün onu pençeleri arasına almasına izin verip oğlunun hayatını kurtarmış.
Her babanın yapmak isteyeceği, oğlunun yerine acı çektiği, onun yerine geçtiği, oğlu yaşasın diye onun yerine kendini feda ettiği bir tiyatro...
Ama beni Hamnet'in annesi Agnes'in yaşadıkları, duyguları, bakış açısı daha çok etkiledi. Eser ödülü gerçekten hak etmiş.
Tek kelime ile etkileyici!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aşk, uğruna yaşanılan zorluklara yine değmedi!
Martin Eden, heyecanlar duyan, aşkı tadan, kalender, hayatın hafifliklerini tebessümle karşılayan, gemilerin üst güvertesinde görev yapan, ayak basılmamış topraklarda dolaşan, kavgayla geçen eski günlerde çete yöneten bir denizcidir...Aşık olduğu burjuvalı kıza ulaşabilmek için kendini geliştirmeye karar verir. Sevdiği kıza layık olabilmek amacıyla ilkokul terk olan Martin kolları sıvar. Halk kütüphanesinde ki binlerce kitabı ilk gördüğünde ağzı açık kalır ama sonrasında kitapların içinde yolunu bulmayı öğrenip onların efendisi olur; geceleri yağ yakarak çalışır, mahmuzunu ayarlayıp yatar ve kitaplarını kendi başına yazar.
Kültürün giyimle atbaşı gittiğine, üniversite eğitimiyle derin bilginin aynı şeyler olduğuna inanır ama yanıldığını farketmesi uzun sürmez.
Aşkı için yazmaya başlayan Martin Eden yıldızlara varmak üzere yola çıkmış ama salgın hastalık saçan bir bataklığa inmiştir. Martin hayatın baskı ve gerilimini, heyecan ve alınterini, umacak hiç bir şey kalmamışken bile umudunu yitirmeyenleri; çılgın aşıkları; her türlü dehşet ve facia arasında mücadelesini sürdürenleri; gayretlerinin gücüyle hayatın kabuğunu çatlatan devleri yüceltmek ister. Ancak editörler bunları anlamayan, duymak ve görmek istemeyen burjuva sınıfına hizmet ettiği için yazdıklarına hakedilen değeri göstermezler.
Yazılarının değer gördüğü zaman geldiğinde ise artık onun için bir önemi kalmamıştır, içinde ki öz yok olmuştur. Kendisini sevdiğini sandığı kızın aslında kabuğundan bir türlü çıkamayan burjuvazi kurallara bağlı, onu değiştirmeye çalışan bir kadın olduğunu farkeder. Nihayetinde ait olduğu yeri bulamamış, kendini bulduğu her yere uyum sağlamış, işte ve eğlencede iyi olması sebebiyle, hakları için savaşma ve karşısındakinde saygı uyandırma isteği ve yeteneği sayesinde herzaman ve
Oyunumdaki zaafları arıyorum. Hiç zaafım yok.
Beth Harmon sahipsiz bir kız çocuğundan genc bir kadın olmaya evrilirken, altkültürden gelip egemen sınıflara meydan okuyan karşıt bir zafer kazanır. Kendisine yazılan kaderi satranç tahtası üzerinden reddeder ve egemen kültür içinde kaybolmak yerine, adını altın harflerle yazdırarak ezilenlere ümit vaat eder. Başkaldırının satranç üzerinde yapılması ise fakirin, kimsesizin ve kadının zekasıyla kazanmasını işaret ettiğinden tatmini büyük olur. Erkeğin gücüne boyun eğmeyen, çevresindekilere iltifatlar düzmeyen, hüngür şakır aşk acısı çekmeyen, kendisine yetimhanenin bodrumunda satranç öğreten ustasını ziyaret etmeyen, neticede ne düşündüğünü açık saçık ifşa etmeyen cool bir kadın kahraman çok azdır ve genellikle bu davranış biçimi şüphe, öfke ve antipati uyandırır. Oysa Beth biraz Külkedisi, biraz Pamuk Prenses olmasına karşın prensler peşindeyken değil, kendi çizdiği hol haritasında hamleler yaparken hayranlık uyandırır.
" Sadece 64 kareden ibaret bir dünya. Orada kendimi güvende hissediyorum. Kontrolümde ve egemenliğimde olabiliyor. Öngörmeye müsait. Zarar görürsem tek suçlu benim."